Master Kush

Master Kush ma dwa rodowody i tylko jeden z nich może być prawdziwy. Pierwszy podaje hodowca. Drugi powtarza właściwie cały rynek. Wystarczy sprawdzić, z czego zbudowany jest domniemany rodzic, żeby zobaczyć, że te wersje się wykluczają.

Master Kush w skrócie

Rodowód pierwszy: dwie rośliny bez nazwy

Holenderska marka White Label opisuje rzecz krótko. Master Kush ma pochodzić ze skrzyżowania dwóch odmian miejscowych. Jedna miała trafić do Amsterdamu z Indii, druga z Afganistanu. Obie z rejonu Hindukuszu i obie bez nazwy własnej.

Ta sama firma deklaruje udział indiki na poziomie 95 procent. Kwitnienie podaje jako 50 do 55 dni.

Brak nazw nie jest tu wykrętem. Landrace, czyli dawna odmiana miejscowa, kształtuje się w jednym regionie bez krzyżowania z materiałem z zewnątrz. Takie populacje przez stulecia nie miały żadnych nazw handlowych, bo nikt nimi nie handlował.

Rodowód drugi: Hindu Kush i Skunk #1

Znacznie częściej powtarza się inny zapis. Master Kush ma być krzyżówką Hindu Kush ze Skunk #1. Podają to duże bazy odmian, encyklopedie internetowe i dziesiątki sklepów z nasionami.

Kłopot w tym, że Skunk #1 nie jest odmianą miejscową. To hybryda złożona w Kalifornii w latach 70. przez Davida Watsona, znanego w środowisku jako Sam the Skunkman.

Jej skład podaje się zwykle w jednej proporcji. Jedna czwarta materiału afgańskiego, połowa kolumbijskiego i jedna czwarta meksykańskiego.

Linie kolumbijskie i meksykańskie to rośliny równikowe. Są dokładnym przeciwieństwem krępej indiki z gór.

Stąd wynika sprzeczność. Gdyby Skunk #1 rzeczywiście był rodzicem, deklaracja o 95 procentach indiki nie mogłaby się utrzymać. Trzy czwarte jednego z rodziców byłoby wtedy materiałem równikowym.

Nie jest to więc spór o niuans. Chodzi o to, czy w tej roślinie jest w ogóle materiał sativy.

Nazwa wzięła się z adresu

Pierwotnie linia nosiła nazwę High Rise. Wzięła się od wieżowca, w którym prowadzono selekcję.

To rzadki przypadek w tej branży. Odmiany nazywa się zwykle od wyglądu, zapachu albo hodowcy. Tutaj zadecydował adres.

Przymiotnik „master” nie znaczy nic. To dodatek handlowy, który zastąpił nazwę roboczą. Człon „kush” odsyła do pasma Hindukuszu, czyli około 800 kilometrów gór między wschodnim Afganistanem a północnym Pakistanem.

W obiegu krążą też nazwy Grandmaster Kush i Purple SoCal Master Kush. Za żadną z nich nie stoi osobny rodowód.

Puchary, których nie ma w tabelach

Historia nagród jest równie zagmatwana. Popularna encyklopedia internetowa wymienia Master Kush jako zwycięzcę Cannabis Cup w 1992 i 1993 roku.

Zestawienia zwycięzców z tych samych lat podają inne nazwy. Za rok 1992 wskazują Haze skrzyżowane ze Skunkiem, za 1993 — Northern Lights.

Sprzeczność jest pozorna, ale pouczająca. Tabele wymieniają zwykle tylko pierwsze trzy miejsca klasyfikacji ogólnej. Nagrody w kategoriach do nich nie trafiają.

Te same listy potrafią się zresztą różnić między sobą. Za rok 1993 jedna podaje Northern Lights od Picasso, druga Haze z Northern Lights numer pięć od Sensi Seed Bank.

Nagrody nowsze są pewniejsze i dobrze pokazują dwoistość tej nazwy. White Label podaje wyróżnienie z Utrechtu z 2004 roku. Dutch Passion, druga holenderska firma, wygrała kategorię kush na Highlife Cup w 2017 roku.

To już dwie linie, nie jedna. Dutch Passion datuje swój materiał na lata 80. i wywodzi go z gór północnego Afganistanu, bez wątku indyjskiego.

Budowa rośliny

Pokrój jest niski i zwarty. Sylwetka rozrasta się raczej wszerz niż w górę, a podawana wysokość to zwykle 100 do 120 centymetrów.

Kwiatostany są małe i twarde. Opisy hodowlane mówią o pąkach wielkości piłeczki golfowej, wyrastających na każdym piętrze pędu.

Barwa jest ciemnozielona, miejscami blada. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów po to, by złapać pyłek, przechodzą z białych w rdzawy pomarańcz.

Kwitnienie deklarowane jest rozbieżnie. Jedna firma podaje 50 do 55 dni, druga około 56, z pojedynczymi fenotypami sięgającymi 65. Fenotyp to konkretny wygląd rośliny wyrosłej z nasiona — z jednej partii nasion potrafią wyrosnąć rośliny wyraźnie różne.

Plony podaje się w okolicach 400 do 500 gramów z metra kwadratowego pod dachem. Deklaracje dla uprawy zewnętrznej sięgają 750 gramów z rośliny.

Ziemia, sandałowiec i ślad haszyszu

Opisy zapachu są zgodniejsze niż opisy rodowodu. Powtarza się ciężka nuta ziemista z korzennym wykończeniem.

Hodowca dokłada do tego drewno sandałowe i lekki akcent cytrusowy. Osobno wymienia woń ciemnego charasu, czyli haszyszu wyrabianego ręcznie z żywicy.

To skojarzenie ma podstawę historyczną. W dolinach Hindukuszu rośliny wybierano przez pokolenia pod kątem żywicy. Robiono z niej haszysz, a suszone kwiaty były produktem ubocznym.

Druga firma opisuje profil inaczej. Podaje słodycz, korzenność i owoc, z wyraźną nutą limonki. Jak na jedną nazwę to spory rozstęp.

Terpen wiodący zależy od tego, kto mierzył

Oznaczenia laboratoryjne też się rozchodzą. Duży serwis zbierający wyniki stawia na czele mircen, ten sam zapach, co w chmielu i tymianku; spotyka się go również w mango.

Jedno rozbicie profilu daje mircenowi ponad 43 procent udziału wśród terpenów. Kariofilen ma tam 8,7 procent, a limonen 5,6 procent. Kariofilen to ten sam związek, który daje ostrość czarnemu pieprzowi. Limonen odpowiada za zapach skórki cytryny i pomarańczy.

Część oznaczeń odwraca jednak tę kolejność i stawia kariofilen przed mircenem. Przy dwóch związkach o zbliżonym udziale kolejność potrafi się zmienić między partiami tej samej linii.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany. To zestawienie relacji zebranych poza naszą redakcją.

W dużym serwisie z ocenami odmiana ma ponad 1800 wpisów. Trzy najczęściej powtarzane określenia to wyciszenie, senność i mrowienie.

Relacje trzeba czytać z zastrzeżeniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia, więc nie są badaniem. Nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Dochodzi do tego problem opisany wyżej. Skoro pod jedną nazwą dwie firmy sprzedają dwa różne rodowody, część osób opisywała po prostu inną roślinę.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia też skutki nieprzyjemne. Najczęściej powtarzają się suchość w ustach i suchość oczu, dalej zawroty głowy.

Liczby różnią się między zestawieniami bardzo mocno. W jednym suchość w ustach wskazuje niemal każda osoba, w innym mniej więcej połowa. Pokazuje to, ile warte są takie procenty.

Deklaracje zawartości THC dla tej nazwy sięgają 24 procent, a część oznaczeń podaje 16. Przy wyższych wartościach rośnie ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna.

Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rodowodu nie da się dziś rozstrzygnąć. Obie wersje pochodzą od podmiotów handlowych i żadnej nie towarzyszy dokumentacja. Nasze zestawienie składu Skunk #1 opiera się na powtarzanej w literaturze hodowlanej proporcji, a nie na analizie genetycznej.

Historia nazwy High Rise pochodzi z relacji hodowlanych. Nagrody z lat 90. podajemy jako sporne, bo źródła się co do nich nie zgadzają.

Dane o kwitnieniu, wysokości, plonie i zawartości THC to deklaracje producentów dla konkretnych partii. Nie są stałą cechą linii.

Opisy odczuć pochodzą z relacji zebranych poza naszą redakcją i nie są danymi z badań klinicznych.