Jack Herer

Jack Herer to jedna z niewielu odmian nazwanych imieniem i nazwiskiem żyjącego człowieka. Przez trzydzieści lat ta nazwa zdążyła się rozdwoić, a potem rozpaść na trzy. Ta sama roślina występuje dziś pod nazwiskiem, pod jego błędnym zapisem i pod neutralnym kodem, który nie znaczy nic.

Jack Herer w skrócie

Nazwa dana człowiekowi, który jeszcze żył

Jack Herer (1939–2010) był amerykańskim orędownikiem konopi. W 1985 roku wydał książkę „The Emperor Wears No Clothes”, najczęściej cytowaną publikację ruchu na rzecz zmiany prawa konopnego.

Nazwy odmian rzadko odsyłają do konkretnych osób. Zwykle biorą się z piosenek, nazw miejsc albo pseudonimów hodowców.

Reklama

Tutaj było inaczej. Nazwę nadał Ben Dronkers, założyciel amsterdamskiej hodowli, w hołdzie dla przyjaciela.

Odmianę pokazano publicznie w 1994 roku, podczas uroczystości w siedzibie hodowli pod Amsterdamem. Herer był na niej obecny. To rzadki układ: nazwa nadana za życia, przy człowieku stojącym obok.

Literówka, która stała się osobną nazwą

Nazwisko zapisuje się przez jedno „r”. W obiegu funkcjonuje jednak forma Jack Herrer, przez dwa.

Zapis jest błędny, ale rozpowszechnił się na tyle, że żyje własnym życiem. W wyszukiwarkach zachowuje się jak osobne hasło i prowadzi do tej samej rośliny.

Rzecz jest drobna, a mówi coś o całym rynku. Nazwisko realnego człowieka rozjechało się w obiegu handlowym tak samo, jak rozjeżdżają się nazwy odmian.

Trzecia nazwa: taka, która nic nie znaczy

Ta sama linia trafiła z czasem do zupełnie innego porządku nazewniczego.

Holenderski producent surowca medycznego prowadzi swoją roślinę pod nazwą odmianową Afina. Nazwa nie odsyła do żadnej osoby ani do żadnej opowieści.

Taki zapis jest w świecie roślin uprawnych normą. Odmiany jabłoni czy pszenicy mają nazwy odmianowe, a nie ksywy. W katalogach konopnych to wyjątek.

Powiązanie obu nazw jest przy tym opisywane nierówno. Hodowca podaje, że chodzi o jego odmianę. Producent przedstawia swoją roślinę jako własną, ustabilizowaną linię. Zewnętrzne opisy wiążą Afinę z jednym z wybranych wyglądów Jack Herer.

Dokumentu, który by to rozstrzygał, nie ma. Zostaje trzecia nazwa tej samej rośliny — i jedyna, która została zaprojektowana tak, żeby nie znaczyć nic.

Rodowód, którego nikt nie opublikował

Hodowla nigdy nie ogłosiła składu tej krzyżówki. Na własnych stronach opisuje ją jako potrójną hybrydę i na tym poprzestaje.

Reszta to rekonstrukcje. Najczęściej powtarzany zapis to Haze skrzyżowany z połączeniem Northern Lights #5 i Shiva Skunk.

Bazy odmian idą krok dalej i rozpisują to inaczej. W ich wersji Northern Lights #5 pojawia się po obu stronach rodowodu, bo Shiva Skunk sama jest jego potomkiem. Wychodzi wtedy około połowy materiału hazowego, blisko czterdziestu procent Northern Lights i reszta ze Skunka.

Obie wersje mogą być prawdziwe naraz, bo opisują to samo z różną dokładnością. Żadnej nie da się sprawdzić.

Linia weszła za to w rodowody setek późniejszych odmian. Jedna z baz wylicza ponad trzysta bezpośrednich potomków.

Ile w tym sativy — trzy różne odpowiedzi

Proporcja pochodzenia bywa podawana w trzech wariantach i nie są to drobne różnice.

Sama hodowla pisze o równowadze pół na pół. Duże bazy odmian podają lekką przewagę sativy, w zapisie 55 na 45. Oznaczenia partii wprowadzanych w Polsce mówią z kolei o 90 na 10.

Rozpiętość od równowagi do dziewięćdziesięciu procent jest zbyt duża, żeby wynikała z pomiaru. Wynika z tego, że różne źródła opisują różne rośliny z tej samej linii.

Podział na indicę i sativę opisuje przy tym pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Cztery wyglądy jednej linii

Jack Herer należy do linii celowo niejednorodnych. Hodowla od początku opisywała ją jako materiał dający kilka wyraźnie różnych roślin.

To rzadkość w opisach handlowych, bo zmienność zwykle się przemilcza. Tutaj weszła do charakterystyki odmiany.

Opisane fenotypy są cztery. Fenotyp to konkretny wygląd rośliny wyrosłej z nasiona — z jednej partii potrafią wyrosnąć rośliny wyraźnie różne.

Trzy z nich ciążą ku stronie hazowej, jeden ku afgańskiej. Różnica sięga nawet czasu zbioru: jeden wygląd potrzebuje pełnych siedemdziesięciu dni, inny kończy poniżej sześćdziesięciu.

Deklaracje zewnętrzne mieszają się z tym jeszcze bardziej. Bazy podają około sześćdziesięciu dni, inne źródła pięćdziesiąt do siedemdziesięciu, a sama hodowla dziesięć do dwunastu tygodni.

Budowa rośliny

Różnice widać najlepiej w liściu dłoniastym, czyli złożonym z listków rozchodzących się jak palce dłoni.

Rośliny hazowe mają po dziewięć do jedenastu listków, wąskich i ostro zakończonych. Roślina afgańska ma ich siedem, znacznie szerszych i ciemniejszych.

Za tym idzie sylwetka. W pierwszym przypadku roślina jest wysmukła, o długich międzywęźlach, czyli odstępach między kolejnymi piętrami gałęzi. W drugim jest krępa i rozgałęziona nisko.

Znamiona wychodzą kremowobiałe i z czasem przechodzą w rdzawy pomarańcz. To cienkie włoski wyrastające z kwiatów, których zadaniem jest złapanie pyłku. Barwa zależy tu od dojrzałości, nie od genetyki.

Fioletu ta linia praktycznie nie pokazuje. Antocyjanów, czyli barwników znanych z jagód i czerwonej kapusty, jest w niej niewiele.

Hodowca podaje jedno, oznaczenia partii drugie

Także tutaj opis hodowcy nie zgadza się z laboratorium.

W materiałach hodowlanych profil prowadzi terpinolen o świeżym, żywicznym zapachu znanym z jałowca i drzewa herbacianego. To znak rozpoznawczy całej rodziny hazowej.

Towarzyszą mu pinen o zapachu igliwia, ten sam związek, co w sosnowym lesie, oraz kariofilen dający ostrość czarnemu pieprzowi.

Oznaczenia konkretnych partii wskazują natomiast mircen, znany z chmielu i tymianku. Duża baza relacji stawia z kolei terpinolen na czele, a za nim kariofilen i pinen.

Rozbieżność jest tu wytłumaczalna. Opis hodowcy dotyczy całej linii i wszystkich jej wyglądów naraz. Oznaczenie dotyczy jednej partii, czyli jednej wybranej rośliny.

Sosna, cytryna i ziołowe tło

Zapach układa się warstwami i opisy są tu wyjątkowo zgodne.

Pierwsza wychodzi nuta sosnowa i cytrynowa, chłodna i wyraźnie iglasta. Bywa opisywana jako ostrzejsza niż w innych odmianach hazowych.

Po rozkruszeniu kwiatostanu iglastość ustępuje tłu ziołowemu z pikantnym akcentem. Zestawienia deklaracji kupujących wymieniają najczęściej sosnę, drewno i ziemię.

Nagrody i to, co po nich zostało

Ta odmiana bywa nazywana najczęściej nagradzaną w historii branżowych konkursów.

Liczby zależą od tego, kto liczy. Jedne zestawienia mówią o dziewięciu pierwszych miejscach, inne o kilkunastu startach z podium.

Pewne są dwie wygrane w Cannabis Cup, w 1994 i 1999 roku, oraz seria miejsc na konkursach holenderskich w kolejnych dekadach.

Warto pamiętać, czym te konkursy wtedy były. W branży bez rejestru odmian i bez norm opisu stanowiły jedyny publiczny punkt odniesienia.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany. To zestawienie relacji zebranych poza naszą redakcją.

W większym serwisie odmianę opisało ponad pięć tysięcy osób. To jedna z najliczniej opisywanych pozycji w całym katalogu.

Trzy najczęstsze określenia to skupienie, energia i kreatywność. Drugi serwis, na próbie kilkuset relacji, daje inną kolejność: uniesienie, zadowolenie i rozluźnienie.

Te dwa obrazy nie są zgodne. W jednym na czele stoi pobudzenie, w drugim rozluźnienie.

Relacje trzeba czytać z zastrzeżeniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia, więc nie są badaniem. Nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Dochodzi do tego zmienność samej linii. Cztery różne wyglądy roślin oznaczają, że część osób opisywała po prostu co innego.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia również skutki nieprzyjemne.

Najczęstsze to suchość w ustach i suchość oczu. Trzeci w kolejności jest niepokój.

Niepokój bywa tu odczuciem odwrotnym do skupienia, o którym pisze inna część tych samych osób. Reakcje bywają więc wyraźnie indywidualne.

Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie przy wysokiej zawartości THC. Deklaracje producentów dla tej linii sięgają 22%.

Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija — literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rodowód opiera się na deklaracjach hodowli, która nigdy nie podała proporcji linii rodzicielskich. Rekonstrukcje pochodzą z baz odmian i różnią się między sobą.

Liczba i opis fenotypów pochodzą z materiałów hodowcy. Niezależnej dokumentacji dla nich nie ma.

Powiązanie nazwy odmianowej Afina z tą linią opisują źródła zewnętrzne. Producent przedstawia swoją roślinę jako własną odmianę, więc podajemy to jako dwa stanowiska, a nie jako ustalenie.

Proporcja pochodzenia, czas kwitnienia i zawartość THC są w źródłach rozbieżne — podajemy zakresy, a nie pojedyncze liczby.

Opisy odczuć pochodzą z relacji użytkowników zebranych poza naszą redakcją. Podajemy je jako materiał informacyjny, a nie jako ustalenie ani zalecenie.