Island Sweet Skunk

Island Sweet Skunk to kanadyjska odmiana z przewagą pochodzenia sativa, skracana do ISS. Człon „Island” nie jest ozdobnikiem — odsyła do punktu na mapie: Wyspy Vancouver u pacyficznego wybrzeża Kanady. To rzadkość, bo nazwy konopnych linii biorą się zwykle od zapachu, hodowcy albo żartu, a nie od współrzędnych.

Island Sweet Skunk w pigułce

Wyspa Vancouver — miejsce, od którego zaczyna się nazwa

Pierwszy człon nazwy bywa mylony z miastem. Vancouver leży na stałym lądzie, a Wyspa Vancouver to osobny ląd oddzielony od niego cieśniną — i to ona stoi za słowem „Island”. Obie nazwy pochodzą od George’a Vancouvera, brytyjskiego żeglarza, który skartował te wybrzeża w latach 90. XVIII wieku; wyspa dostała jego nazwisko pierwsza, miasto sto lat później.

Konopie z Kolumbii Brytyjskiej weszły w północnoamerykański obieg lat 90. pod regionalnym szyldem „BC Bud” — odsyłającym do prowincji, a nie do hodowli. To odwrotność konwencji holenderskiej i kalifornijskiej, gdzie znakiem rozpoznawczym była marka banku nasion. Island Sweet Skunk należy do nielicznych przypadków, w których geografia weszła wprost do nazwy własnej rośliny.

Warto zauważyć, jak niewiele w tej nazwie jest opisu. „Island” to lokalizacja, „Skunk” to rodowód, a jedynym członem mówiącym cokolwiek o samej roślinie jest „Sweet”. Dla porównania: w tej samej dekadzie holenderskie banki nasion budowały nazwy z przymiotników i słów-obietnic, a kalifornijski obieg klonów — z imion ludzi, u których dana odbitka się znajdowała. Kanadyjska konwencja poszła trzecią drogą i wskazała miejsce.

Skunk #1 i sporna druga strona rodowodu

Drugą część nazwy tłumaczy rodowód. Stroną najczęściej podawaną jest Skunk #1 — jedna z pierwszych ustabilizowanych hybryd w historii hodowli i przodek gałęzi, do której należą też Super Skunk i Lemon Skunk. Stroną drugą ma być Sweet Pink Grapefruit, linia słabo udokumentowana — stąd rozbieżność: część opisów traktuje ISS nie jako świeże krzyżowanie, lecz jako selekcję fenotypu materiału typu Sweet Skunk.

Rozstrzygnąć tego nie sposób, bo linia nie wyszła z banku nasion prowadzącego zapiski, tylko z regionalnego obiegu sadzonek. Rekonstrukcja rodowodu odbywa się więc wstecz: z zapachu, pokroju rośliny i podobieństwa do materiału rodzicielskiego — a to metody poszlakowe, nie dokumentacja.

Deklaracje zgodnie podają 90% sativa / 10% indica. Podział ten opisuje pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Pinen na czele profilu

Deklarowana zawartość to THC 18% albo 22% przy CBD poniżej 1% — wartości podawane dla konkretnych partii surowca, a nie jako zakres całej linii hodowlanej.

Wszystkie deklaracje wskazują ten sam terpen wiodący — pinen, czyli ten, którego w profilu jest najwięcej. Ma zapach igliwiowo-balsamiczny, ten sam, który unosi się w sosnowym lesie po ciepłym dniu; poza konopiami występuje w rozmarynie, szałwii, koprze włoskim i skórce pomarańczy, a w przyrodzie jest jednym z najpowszechniejszych związków lotnych wydzielanych przez drzewa iglaste. Dalej deklarowane są kariofilen (pieprz czarny), terpinolen (gałka muszkatołowa), nerolidol (jaśmin), bisabolol (rumianek), humulen, mircen, limonen i ocymen.

Ciekawa jest rozbieżność między opisami krążącymi w sieci a deklaracjami producentów. Te pierwsze przedstawiają odmianę jako grejpfrutowo-cytrusową — co brzmi logicznie przy nazwie drugiego rodzica — tymczasem w deklaracjach aromatu cytrus nie pojawia się ani razu: wskazywane są owoc, sosna, mentol i ostrość pieprzna.

Trzy warstwy zapachu

Przy otwarciu pojemnika pierwsza jest nuta sosnowo-igliwiowa z ostrym, pieprznym akcentem — to, co zapowiada pinen na czele profilu. Po rozkruszeniu kwiatostanu wychodzi warstwa owocowa i słodka, ta, od której wzięło się „Sweet”, a pod nią skunksowy spód po stronie Skunk #1. W parze z waporyzatora zostaje chłodny, mentolowy akcent i pieprzne wykończenie.

Pokrój, ulistnienie i wybarwienie znamion

Roślina ma pokrój wysmukły i wyraźnie wyciągnięty, z długimi międzywęźlami i pędami bocznymi odchodzącymi od głównej osi pod ostrym kątem — układ typowy dla linii o przewadze pochodzenia sativa i widoczny już u młodych egzemplarzy. Liść dłoniasty składa się zwykle z siedmiu do dziewięciu listków wąskolancetowatych, o piłkowanym brzegu i stosunku długości do szerokości znacznie większym niż u materiału afgańskiego.

Kwiatostany układają się wzdłuż osi pędu w wydłużone, luźne grona, z wyraźnymi odstępami między kolejnymi kłębkami — inaczej niż w liniach afgańskich, gdzie kłębki zlewają się w jedną bryłę. Znamiona słupków są długie, początkowo białe, z czasem przechodzą w rdzawy pomarańcz; wybarwienie postępuje od podstawy kwiatostanu ku wierzchołkowi, więc na jednym pędzie widać obie fazy naraz.

Barwa liści i przylistków mieści się w przedziale od limonkowej po nasyconą zieleń i jest cechą genetyczną. W tej linii nie odnotowuje się skłonności do przebarwień antocyjanowych, które w innych rodzinach ujawniają się przy chłodniejszych nocach — kolor pozostaje zielony aż do końca. Opisywane fenotypy różnią się przede wszystkim długością międzywęźli i proporcją warstwy owocowej do skunksowej w zapachu: wariant krótszy stoi bliżej strony Skunk #1, smuklejszy ma wyraźniejszą nutę owocową.

Skrót ISS, wyspa i Super Skunk: pytania o tę nazwę

Skąd wzięła się nazwa Island Sweet Skunk?

Od Wyspy Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej, z którą wiązane są początki linii. Człon „Skunk” odsyła do rodowodu po Skunk #1, a „Sweet” do słodkiej warstwy zapachu.

Czy Sweet Island Skunk, ISS i island sweet skunk strain to ta sama odmiana?

Tak. ISS to powszechny skrót, Sweet Island Skunk — wariant z przestawionymi członami, a w źródłach anglojęzycznych ta sama roślina występuje jako island sweet skunk strain.

Czym Island Sweet Skunk różni się od Super Skunk?

Rodowodem i profilem. Super Skunk to krzyżówka Skunk #1 z linią afgańską, o przewadze pochodzenia indica, krępym pokroju i mircenie na czele profilu. Island Sweet Skunk ma podział 90/10 na korzyść sativy, pokrój wyciągnięty i pinen jako terpen wiodący.

Nota redakcyjna

Rodowód Skunk #1 × Sweet Pink Grapefruit podaje większość materiałów hodowlanych, ale dokumentacji nie ma; nieustalona pozostaje konkretna hodowla, z której linia wyszła. Etymologię nazwy wyspy i datę jej nadania podajemy za piśmiennictwem geograficznym. Dane o kannabinoidach i terpenach pochodzą z deklaracji producentów dla poszczególnych partii surowca i różnią się między nimi.

Zestawienie ma charakter informacyjny i encyklopedyczny. Nie stanowi porady medycznej ani zachęty do stosowania. Medyczna marihuana jest w Polsce dostępna wyłącznie na receptę, a o doborze produktu decyduje lekarz prowadzący.