Super Skunk

Super Skunk to odmiana z dobrze udokumentowaną metryką: znamy hodowcę, rok i cel pracy. Jej nazwa zrobiła jednak karierę, której nikt nie planował. Słowo „skunk” oderwało się od rośliny i zaczęło opisywać zupełnie co innego.

Super Skunk w skrócie

Roślina wyhodowana pod zapach

Nazwa nie jest tu ozdobnikiem. Opisuje dokładnie to, pod co prowadzono selekcję.

Punktem wyjścia był Skunk #1, ustabilizowana linia z lat 70. Hodowcy z Amsterdamu krzyżowali ją przez lata z materiałem afgańskim, i to w obie strony.

Reklama

Chodziło o trzy rzeczy naraz. O krótsze kwitnienie, o większy plon i o wzmocnienie tego, co w nazwie. Przedrostek „super” odnosił się właśnie do intensywności woni.

Efekt wprowadzono do sprzedaży w 1990 roku. Odmiana od razu wygrała swoją kategorię w konkursie Cannabis Cup.

Z tej samej pracy wyszły inne pozycje tego samego domu, między innymi Sensi Skunk i Shiva Skunk. W rodowodach późniejszych klasyków Super Skunk wraca jako rodzic — wymienia się ją przy Sour Diesel i Lavender.

Jak nazwa odmiany stała się nazwą kategorii

Tu zaczyna się rzecz najciekawsza, a zarazem najmniej związana z samą rośliną.

W Wielkiej Brytanii słowo „skunk” przestało w pewnym momencie oznaczać odmianę. Zaczęło oznaczać każde konopie o wysokiej zawartości THC i wyrazistym zapachu.

Utrwaliło się to w badaniach naukowych. Publikacja z 2009 roku w brytyjskim czasopiśmie psychiatrycznym zrównała „skunk” z materiałem beznasiennym. To zrównanie powielano potem przez ponad dekadę.

Weszło też do statystyki policyjnej. W 2005 roku jako „skunk” klasyfikowano około połowy przejętego materiału. W 2016 roku było to już 94%.

Warto zauważyć, co te liczby naprawdę mówią. Nie opisują pochodzenia roślin, tylko ich zawartość THC i zapach. Przeciętne oznaczenie w tym samym okresie utrzymywało się na poziomie około 14% THC.

Wniosek dla czytelnika katalogu jest prosty. Ogromna część materiału nazywanego w prasie i w statystykach „skunkiem” nie ma z linią Skunk żadnego pokrewieństwa. Nazwa odmiany stała się nazwą gatunku towaru.

Budowa rośliny

Pokrój, czyli ogólny kształt i sylwetka rośliny, jest zwarty i krępy. Materiał afgański w rodowodzie skrócił roślinę wobec wyjściowego Skunka.

Międzywęźla, czyli odstępy między kolejnymi piętrami gałęzi, są krótkie. Pędy boczne wyrastają blisko siebie i kończą się na podobnej wysokości.

Kwiatostany są zbite i ciężkie. Przylistki, czyli łuskowate osłonki otulające pojedynczy kwiat i budujące szyszkę, są krótkie i szerokie.

Liście bywają opisywane jako szerokie i ciemne. Za barwę odpowiada chlorofil, czyli zielony barwnik roślin. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów po to, by łapać pyłek, dojrzewają do barwy rdzawej.

Hodowca podaje plon 450–550 gramów z metra kwadratowego. To liczby z materiałów sprzedawcy, dotyczące jego własnych nasion.

Zapach, od którego wzięła się nazwa

Opisy są tu wyjątkowo zgodne. Pierwsza jest ostra, przenikliwa woń, którą w branży nazywa się skunksową.

Pod nią leży warstwa ziemista i słodkawa, wniesiona przez stronę afgańską. Po rozkruszeniu materiału dochodzi korzenność.

W relacjach kupujących wraca też porównanie do smoły i czarnej lukrecji. To określenia rzadkie przy innych odmianach.

Dwie listy terpenów, które się nie pokrywają

Oznaczenie wykonane przez samego hodowcę stawia na czele mircen, ten sam zapach, co w chmielu i tymianku, spotykany też w mango. Zaraz za nim wymienia kariofilen, ten sam związek, który daje ostrość czarnemu pieprzowi, oraz pinen o zapachu igliwia.

Duża zagraniczna baza odmian podaje zestaw inny. Na czele stawia kariofilen, dalej limonen o zapachu skórki cytryny, a na trzecim miejscu humulen, odpowiedzialny za goryczkowy zapach chmielu w piwie.

Mircenu w tej drugiej liście nie ma wcale. To rozbieżność zbyt duża, by tłumaczyć ją metodą pomiaru.

Najprostsze wyjaśnienie jest takie, że badano różne rośliny. Nazwa jest w obiegu od ponad trzydziestu lat i używa jej wielu producentów. Oznaczenie hodowcy dotyczyło ponadto odmiany samokwitnącej, czyli osobnej pozycji z tej samej rodziny.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany. To zestawienie relacji, które zostawiło w zagranicznym serwisie ponad sześćset osób.

Powtarzają się w nich trzy określenia: rozluźnienie, senność i wzmożony apetyt. Z powodu drugiego materiał sprzedawany pod tą nazwą bywa opisywany jako wieczorny.

Nie wszyscy opisują to samo. Część relacji mówi o lekkim pobudzeniu na początku, dopiero potem o wyciszeniu.

Te relacje trzeba czytać z zastrzeżeniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia. Nie są badaniem i nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia też odczucia nieprzyjemne.

Najczęstsze są suchość w ustach i suchość oczu. Na trzecim miejscu pojawia się silny niepokój z poczuciem zagrożenia. Jest to odwrotność rozluźnienia opisywanego przez inną część tych samych osób.

Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie przy wysokiej zawartości THC. Deklaracje dla tej odmiany sięgają 20%, a jedno oznaczenie dało prawie 23%.

Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rok wprowadzenia, rodowód i przebieg prac znamy z materiałów samego hodowcy. Nie ma tu niezależnego potwierdzenia, choć wersja jest spójna od trzydziestu lat.

Dane o plonie i zawartości THC pochodzą od sprzedawcy nasion i dotyczą jego materiału. Część liczb odnosi się do odmiany samokwitnącej z tej samej rodziny, a nie do pozycji wyjściowej.

Statystyki dotyczące słowa „skunk” pochodzą z brytyjskich opracowań o materiale przejętym przez policję. Opisują klasyfikację przyjętą w tamtych badaniach, a nie pochodzenie hodowlane roślin.

Opisy odczuć pochodzą z relacji zebranych poza naszą redakcją. Podajemy je jako materiał informacyjny, a nie jako ustalenie ani zalecenie.