Stardawg

Stardawg ma nazwę, której rynek nigdy nie rozszyfrował. Duże bazy odmian do dziś tłumaczą człon „star” blaskiem żywicznych włosków, przypominających gwiazdy. Hodowca powiedział jednak coś zupełnie innego. Nazwa pochodzi z płyty rockowej wydanej w 1990 roku.

Stardawg w skrócie

Nazwa pochodzi z płyty, nie z żywicy

Wyjaśnienie krążące po rynku brzmi ładnie, ale jest zmyślone.

Duży serwis z ocenami użytkowników podaje, że nazwa odsyła do lśniących kryształków żywicy, pokrywających roślinę jak gwiazdy. Wersja ta pojawiła się jednak później niż sama nazwa i nikt nigdy nie potwierdził jej u hodowcy.

Hodowca wyjaśnił rzecz sam. Nazwa pochodzi od utworu „Stardog Champion” amerykańskiego zespołu Mother Love Bone. Zespół działał w Seattle na przełomie lat 80. i 90., a utwór ukazał się na płycie z 1990 roku.

JJ ujął to prosto: potrzebował jakiejś nazwy z członem „dawg”, a ta po prostu zaskoczyła. Zamiana „dog” na „dawg” była u niego regułą — tak samo powstały Tres Dawg, Sour Dawg i White Dawg.

To dość rzadka sytuacja. Wyjaśnienie hodowcy istnieje i jest jednoznaczne, a mimo to rynek woli powtarzać własną, ładniejszą wersję.

Skąd w nazwach odmian wziął się pies

Człon „dawg” to zapis wymowy angielskiego słowa dog.

W amerykańskim slangu jest poufałym określeniem kolegi. Do nazewnictwa odmian trafił przez przydomek konkretnej osoby — mężczyzny znanego jako Chemdog. To od niego wzięła nazwę linia Chemdawg, rozmnożona z nasion znalezionych w suszu kupionym w 1991 roku.

Z tej jednej partii wyszły ponumerowane siewki: Chem 4, Chem D, Chem’s Sister i Chemdawg 91. Gdy zaczęto je krzyżować, człon nazwy powędrował dalej.

Dziś „dawg” mówi więcej o typie zapachu niż o pokrewieństwie. Bywa dopisywany także do odmian, których związku z rodziną Chem nikt nie potwierdził. Nazw odmian konopi nie rejestruje bowiem żadna instytucja.

Nowy Jork czy Bay Area

Miejsce powstania tej linii podawane jest na dwa sposoby.

Powszechnie powtarza się, że wyprowadzono ją w kalifornijskim Bay Area. W wywiadzie hodowca opisuje jednak co innego: pracował wtedy w nowojorskim obiegu nieformalnym.

Podaje przy tym konkretne szczegóły. Materiał Chem 91 dostał od AJ-a, człowieka stojącego za linią Sour Diesel. Nasiona afgańskie kupił w amsterdamskim banku nasion.

Do Kalifornii roślina trafiła później. Hodowca wysłał nasiona znajomemu w hrabstwie Humboldt i tam, jak sam mówi, zaczęły żyć własnym życiem.

Rozchodzą się też daty. Wywiad wskazuje na lata 2006–2007, a katalogi nasienne na 2011 rok jako pierwsze wydanie nasion.

Dwie strony rodowodu

Rodzicami są Chemdawg 4 i Tres Dawg.

Chemdawg 4 to ponumerowana siewka z partii nasion z 1991 roku. Numery przy nazwie Chemdawg oznaczają rodzeństwo wybrane z tej samej puli, a nie kolejne krzyżówki.

Tres Dawg to wcześniejsza praca tego samego hodowcy. Tu jednak zapis się rozjeżdża. Jedna wersja mówi o skrzyżowaniu Chem 91 z materiałem afgańskim. Druga o dwukrotnym krzyżowaniu Chem D z powrotem z odmianą Afghani #1.

Stardawg ma więc materiał Chemdawg po obu stronach rodowodu, z afgańskim wkładem po stronie Tres Dawg. Podział na indikę i sativę opisuje pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Odmiana, która wyparła Cheese z brytyjskiej ulicy

Najciekawsza część historii tej linii wydarzyła się w Wielkiej Brytanii.

Stardawg zajęła tam miejsce, które przez lata należało do odmiany Cheese. Brytyjski magazyn opisał ją jako odmianę, która podzieliła krajową scenę.

Początek był lokalny. Ktoś w Manchesterze zdobył wcześnie jeden z klonów, zanim materiał wszedł do szerokiego obiegu. Odcinek ten nazywano potem „Manny cut”, od potocznej nazwy miasta.

Potem zadziałała ekonomia uprawy. Roślina daje wysokie plony, więc uprawiającym się opłacała. Nazwa stała się przy tym na tyle rozpoznawalna, że zaczęto ją podrabiać — pod szyldem Stardawg sprzedawano materiał zupełnie inny.

Sam hodowca radzi w takich razach kierować się zapachem. Opisuje go jako bardzo intensywny: gazowy, chemiczny, paliwowy, z nutą sosnową.

Opinie po tamtej stronie są podzielone. Zwolennicy pisali, że to ona utrzymała rynek w czasie pandemii. Krytycy odpowiadali, że materiał bywa wilgotny i zalatuje chemią. Część osób zgłasza też, że akurat po tej odmianie odczuwa niepokój — czego po innych nie odnotowuje.

Trwałość tej pozycji nie jest pewna. Wcześniejsza królowa brytyjskiego rynku, Blue Cheese, zniknęła po policyjnych nalotach, w których przepadły rośliny mateczne.

Nazwane odcinki jednej linii

W obiegu funkcjonują pojedyncze klony tej odmiany z własnymi przydomkami.

Najczęściej wymieniane to Guava, Illuminati, Corey Haim i Kate Upton. Nie są to odrębne krzyżówki, tylko wybrane rośliny z tej samej puli.

Różnice bywają jednak realne. Opisy wskazują na inny zapach, inną budowę i inny czas kwitnienia. Odcinek zwany Guava wygrał w 2012 roku kategorię sativy na jednym z amerykańskich konkursów branżowych.

Trzy zapisy jednej nazwy

Nazwa krąży w kilku formach naraz.

Spotyka się Stardawg, Star Dawg z odstępem i StarDawg z wielką literą w środku. Bywa też zapisywana jako Stardog, czyli tak, jak brzmi tytuł utworu.

Wszystkie odnoszą się do tej samej krzyżówki. Różnica jest wyłącznie ortograficzna i bierze się z braku jakiejkolwiek normalizacji nazw. Skutek jest praktyczny: opisy tej samej rośliny rozkładają się na kilka osobnych haseł.

Czego terpeny nie tłumaczą

W profilu prowadzi zwykle kariofilen, ten sam związek, który daje ostrość czarnemu pieprzowi.

Towarzyszą mu limonen o zapachu skórki cytryny, mircen znany z chmielu i tymianku oraz humulen, odpowiedzialny za goryczkowy zapach chmielu w piwie.

Ta lista nie tłumaczy jednak tego, co w rodzinie Chem najbardziej rzuca się w nos. Ostrość paliwowa nie pochodzi od terpenów. Odpowiadają za nią lotne związki siarki.

Laboratoria oznaczają je osobno, bo analiza terpenów ich nie obejmuje. Występują w ilościach śladowych, ale próg wyczuwalności mają tak niski, że decydują o pierwszym wrażeniu.

To dlatego opis oparty wyłącznie na liście terpenów mija się z tym, co ludzie czują po otwarciu pojemnika.

Od paliwa do sosny

Pierwsza jest nuta oleju napędowego z akcentem niemal rozpuszczalnikowym.

Po rozkruszeniu wychodzi tło ziemiste i piżmowe, ze skunksowym akcentem i pieprznym wykończeniem. W parze paliwowość ustępuje nutom cytrusowo-sosnowym, z gorzkawym, ziołowym posmakiem.

Budowa rośliny

Sylwetka zdradza obie strony rodowodu.

Po stronie Chem roślina dziedziczy pokrój wydłużony i luźny — kształt smukły, w którym pęd główny wybija wyraźnie ponad boczne. Międzywęźla, czyli odstępy między kolejnymi piętrami gałęzi, są długie. Gałęzie są cienkie i odchodzą pod ostrym kątem.

Wkład afgański widać niżej. Odcinki pędu przy podstawie są krótsze, a blaszka liściowa, czyli płaska część liścia bez ogonka, wyraźnie szersza.

Liść ma zwykle od siedmiu do dziewięciu listków, rozchodzących się jak palce dłoni. Ząbkowanie brzegu jest ostre, a ogonki długie, przez co roślina wygląda na rzadziej ulistnioną, niż jest w istocie.

Kwiatostany zawiązują się na końcach pędów w skupienia wydłużone i wrzecionowate. Przylistki, czyli łuskowate osłonki otulające pojedynczy kwiat, są wyraźnie zaznaczone i lekko odstają. Znamiona, czyli cienkie włoski łapiące pyłek, są długie i pomarańczowe.

Barwa idzie od średniej do ciemnej zieleni, bez skłonności do fioletu. Antocyjanów, czyli barwników znanych z jagód i czerwonej kapusty, ta linia praktycznie nie ujawnia.

Fenotypy różnią się udziałem cech afgańskich. Z jednej partii nasion wyrastają rośliny o wyraźnie różnym wyglądzie: jedne smuklejsze, inne zwięźlejsze i szerzej ulistnione.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany.

To zestawienie relacji osób, które same zgłosiły swoje wrażenia. Serwis zbierający oceny podaje dla tej odmiany 850 ocen i wymienia trzy powtarzające się określenia: dobry nastrój, mrowienie i skupienie.

W recenzjach wraca uwaga, że materiał bywa intensywny i nie jest opisywany jako łagodny. Część osób lokuje odmianę jako dzienną, część jako wieczorną.

Te relacje trzeba czytać z zastrzeżeniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia, więc nie są badaniem. Nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Dochodzi do tego podrabianie nazwy, opisane wyżej. Część relacji może dotyczyć zupełnie innego materiału.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia też skutki nieprzyjemne.

Na czele listy stoi tu niepokój — rzadka sytuacja, bo w większości haseł pierwsze miejsce zajmuje suchość w ustach. Dalej wymieniane są właśnie suchość w ustach i zawroty głowy.

To spójne z tym, co pisała brytyjska prasa. Część osób zgłaszała, że akurat po tej odmianie odczuwa niepokój silniejszy niż po innych.

Ryzyko takich reakcji i przyspieszonego tętna rośnie przy wysokiej zawartości THC. Deklaracje dla tej linii sięgają 25%, czyli powyżej średniej katalogu.

Konopie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Znaczenie mają też interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rodowód Chemdawg 4 × Tres Dawg podają zgodnie materiały hodowlane. Nie istnieje jednak dokumentacja, która pozwoliłaby go sprawdzić — numerowane siewki Chemdawg pochodzą z partii nasion o nieznanym pochodzeniu.

Genezę nazwy podajemy za wypowiedzią hodowcy. Wyjaśnienie odsyłające do żywicy jest rekonstrukcją późniejszą i nie ma za nią żadnego oświadczenia.

Miejsce i data powstania linii są sporne. Relacja hodowcy i katalogi nasienne wskazują różne lata oraz różne stany.

Opisy odczuć pochodzą z relacji zebranych poza naszą redakcją oraz z artykułu prasowego. Podajemy je jako materiał informacyjny, a nie jako ustalenie ani zalecenie.