South Indian Indica to nazwa, która obiecuje więcej, niż daje. Nie ma w niej hodowcy, roku ani rodziców. Drugi człon wygląda na opis rośliny, ale jest tylko etykietą z katalogu. Co gorsza, ludzie zbierający nasiona na miejscu opisują tamtejsze konopie zupełnie inaczej.
South Indian Indica w skrócie
| Nazwy w obiegu | South Indian Indica, South Indian, indyjska indica, Kerala |
| Hodowca | brak — pula miejscowa, bez autora i bez roku |
| Rodowód | populacje z południa Indii, najczęściej wskazywana Kerala |
| Typ | katalogi podają 100% indica, zbieracze nasion — formę sativową |
| THC | 10–12% według jednego z banków nasion |
| Terpen wiodący | mircen, ale kolejność zmienia się między próbkami |
| Ślad w rodowodach | ojciec White Widow |
Etykieta mówi „indica”, zbieracze mówią co innego
To jest najciekawsza sprzeczność w tym haśle i warto zacząć od niej.
Katalogi nasienne sprzedają South Indian Indica jako roślinę w stu procentach indyczną. Firmy, które jeżdżą po nasiona do Indii, opisują tamtejsze konopie odwrotnie.
Jeden z takich zbieraczy prowadzi osobny dział poświęcony Indiom tropikalnym. Pisze o roślinach wąskolistnych i wprost przeciwstawia je formom szerokolistnym. Nazywa południe subkontynentu prawdopodobną kolebką dawnych odmian sativowych. Za najbardziej znany ośrodek uprawy wskazuje dystrykt Idukki w Kerali.
Obie strony mówią więc o tym samym regionie i wyciągają przeciwne wnioski. Powód jest prosty: nikt tej „indyczności” nie mierzy. Nie ma badania, które orzeka typ rośliny. Deklaracja w katalogu to opis handlowy sprzedającego, a nie wynik.
Dla szukającego konkretnej genetyki płyną z tego trzy wnioski. Nazwa nie jest identyfikatorem, bo powtarza się etykieta, a nie roślina. Nie da się jej sprawdzić wstecz, bo brakuje hodowcy, roku i pary rodziców. Drugi człon bywa czytany jako cecha, choć nie stoi za nim pomiar.
Tak samo zbudowane są North American Indica i South Indian Sativa. Ta ostatnia to zresztą ta sama pula, rozcięta w dowolnie wybranym miejscu.
Jedna dobrze udokumentowana roślina i trzy wersje jej historii
Cała ta pula zostawiła jeden naprawdę pewny ślad. Jest nim ojciec White Widow, odmiany, która wygrała amsterdamski konkurs w 1995 roku.
Tyle że i tutaj wersje się rozjeżdżają. Krążą trzy, wszystkie od osób bezpośrednio zainteresowanych.
Według pierwszej australijski hodowca Scott Blakey, znany jako Shantibaba, przywiózł nasiona z Kerali w latach osiemdziesiątych. Miał je dostać od rolnika, który sam prowadził selekcję. Skrzyżował je z brazylijską matką po dołączeniu do Green House Seeds w 1994 roku.
Według drugiej autorem był holenderski hodowca Ingemar. Twierdzi, że materiał ustabilizował przez sześć lat i przedstawił gotową krzyżówkę już w 1987 roku.
Trzecią wersję podaje Arjan Roskam z Green House Seeds. Mówi, że kupił od Ingemara gotowe rośliny w 1992 roku, więc niczego nie musiał już wyprowadzać.
Dla naszego hasła kluczowy jest jeden szczegół tego sporu. Jeśli indyjska roślina pochodziła z selekcji rolnika, to nie była czystym landrace’em. Landrace to dawna odmiana miejscowa, ukształtowana w jednym regionie bez krzyżowania z innymi. Selekcja prowadzona przez człowieka wyklucza tę definicję.
Populacja opisana wcześniej niż nazewnictwo odmian
Konopie subkontynentu należą do najwcześniej opisanych w europejskim piśmiennictwie.
Najobszerniejszy zapis zostawiła komisja badawcza z lat 1894–1895, powołana przez administrację brytyjską. Jej wielotomowy raport porządkował wiedzę o roślinie prowincja po prowincji. Odnotował przy tym rzecz istotną: formy z różnych rejonów Indii wyraźnie się od siebie różnią.
Zróżnicowanie tej puli udokumentowano więc sto lat przed powstaniem konopnego nazewnictwa odmianowego. Kiedy w latach siedemdziesiątych materiał trafiał do Europy, przywożono pojedyncze próbki. Opisano je potem jedną zbiorczą etykietą. Dzisiejsza pozycja katalogowa jest nazwą nadaną wstecz zbiorowi, który nigdy nie był jednorodny.
Budowa rośliny nie zgadza się z etykietą
Liść dłoniasty, czyli złożony z listków rozchodzących się jak palce dłoni, ma tu zwykle od siedmiu do jedenastu listków. To liczba typowa dla materiału z niskich szerokości geograficznych.
Opisy szerokości listków są jednak sprzeczne. Część źródeł podaje listki szerokie, część wąskie i lancetowate. Ta druga wersja zgadza się z relacjami zbieraczy z Kerali.
Rośliny nie są tak niskie i krępe jak populacje z Hindukuszu, opisywane przy Afghani. Bywają smuklejsze, o luźniejszym rozgałęzieniu i dłuższych pędach bocznych.
Kwiatostany są zbite i zaokrąglone, o ciemnozielonej barwie. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów i łapiące pyłek, rdzawieją w miarę dojrzewania.
Rozstrzelenie cech jest tu regułą, nie wyjątkiem. Siewki z jednego zbioru różnią się szerokością listków i długością pędów. Różni je też skłonność do wybarwień, za którą odpowiadają antocyjany — te same barwniki, co w jagodach i czerwonej kapuście. Pojedyncza roślina nigdy nie jest reprezentatywna dla całej puli.
Kolejność terpenów zmienia się między próbkami
Profil prowadzi zwykle mircen, ten sam zapach, co w chmielu i tymianku. Dalej idzie kariofilen, który daje ostrość czarnemu pieprzowi.
Zestaw domykają humulen, odpowiedzialny za goryczkowy zapach chmielu w piwie, oraz pinen o zapachu igliwia. Bywa też wymieniany linalol, czyli kwiatowy zapach lawendy.
Ponieważ mowa o populacji, a nie o jednej linii, ten układ jest opisem tendencji. Próbki z sąsiednich rejonów potrafią się różnić kolejnością terpenów.
Sam zapach opisywany jest jako ziemisty i korzenny, ze słodkim tłem. Wraca w nim pieprzne wykończenie, wskazywane jako cecha rozpoznawcza tej puli.
Co raportują użytkownicy
Relacji o tej pozycji jest mało i pochodzą głównie z opisów banków nasion.
Powtarza się w nich rozluźnienie ciała i łagodna euforia, a częstym zakończeniem bywa senność. Część opisów wskazuje jednak efekt wyraźnie pobudzający, bliższy formom sativowym.
Ta rozbieżność nie jest przypadkowa. Pod jedną etykietą sprzedaje się materiał z różnych rejonów, więc różne osoby opisywały po prostu różne rośliny.
Relacje te nie są badaniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły wrażenia, a badań klinicznych brak. Reakcje bywają bardzo indywidualne.
Działania niepożądane i ryzyka
W relacjach użytkowników wracają też skutki nieprzyjemne.
Najczęstsze to suchość w ustach i suchość oczu. Wymieniane bywają również zawroty głowy i niepokój, czyli odczucie odwrotne do rozluźnienia opisywanego przez innych.
Deklarowana zawartość THC jest tu niska jak na dzisiejszy rynek i wynosi 10–12%. Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie wraz z tą wartością, więc przy materiale współczesnym bywa wyższe.
Konopie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają też interakcje z przyjmowanymi lekami.
Nota redakcyjna
Odmiany miejscowe nie mają dokumentacji hodowlanej. Pochodzenie opisujemy przez region, a dwa oznaczenia od różnych dostawców mogą zawierać różny materiał.
Rozdział jednej puli na pozycję indyczną i sativową jest konwencją katalogową. Deklaracje 100 do 0 traktujemy tak samo.
Historia ojca White Widow ma trzy wersje i wszystkie pochodzą od stron sporu. Nie da się ich dziś rozstrzygnąć i nie próbujemy tego robić.
Odesłanie do raportu z lat 1894–1895 dotyczy historii opisu rośliny w Indiach, a nie tej pozycji katalogowej. Opisy odczuć pochodzą spoza naszej redakcji i podajemy je jako materiał informacyjny.


Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.