South Indian Indica

South Indian Indica to jedna z dwóch pozycji katalogowych opisujących ten sam region — południe Indii — rozdzielonych wyłącznie deklarowaną proporcją. Nazwa nie podaje hodowcy, roku ani rodziców: jej drugi człon jest deklaracją typu, nie zapisem linii. Udokumentowany ślad ta pula zostawiła w rodowodzie White Widow.

Nazwa, która deklaruje typ, a nie linię

Nazwa ma dwa człony i żaden nie identyfikuje rośliny: pierwszy wskazuje region, drugi jest terminem z klasyfikacji. W katalogu stoją obok siebie South Indian Indica i South Indian Sativa — ta sama pula, ta sama etykieta geograficzna, a cała różnica sprowadzona do liczb 100/0 i 0/100.

Te liczby nie pochodzą z pomiaru: nie istnieje badanie orzekające „indyczność” materiału, więc deklaracja jest opisem katalogowym sprzedającego. Populacja rozciągnięta na kilka stanów daje ciągłość form, a rozdzielenie jej na dwie pozycje przecina to kontinuum w dowolnie wybranym miejscu. Etykieta nie jest zresztą zgodna sama ze sobą: przy tej samej nazwie krążą dwa regiony — raz południe Indii, raz wschód kraju. Tak samo zbudowane są North American Indica i Easy Sativa.

Dla kogoś, kto szuka konkretnej genetyki, ma to trzy skutki. Nazwa nie jest identyfikatorem: dwa oznaczenia od różnych dostawców nie muszą mieć wspólnego przodka, bo powtarza się etykieta, a nie roślina. Nie da się jej sprawdzić wstecz: przy pozycji z banku nasion są trzy punkty zaczepienia — hodowca, rok i para rodziców — a tutaj nie ma żadnego. Drugi człon bywa czytany jako opis cechy, choć nie stoi za nim żaden pomiar. Materiał identyfikuje dopiero hodowca z rokiem i rodzicami, jak przy White Widow.

South Indian Indica w pigułce

Populacja opisana wcześniej, niż powstało nazewnictwo odmian

Konopie subkontynentu indyjskiego należą do najwcześniej opisanych w piśmiennictwie europejskim. Najobszerniejszy zapis pozostawiła komisja badawcza z lat 1894–1895, powołana przez administrację brytyjską: jej wielotomowy raport porządkował informacje o roślinie prowincja po prowincji i odnotował, że formy z różnych rejonów Indii wyraźnie się od siebie różnią, mimo wspólnej nazwy miejscowej.

To jest w tym haśle punkt zasadniczy: zróżnicowanie tej puli udokumentowano sto lat przed powstaniem konopnego nazewnictwa odmianowego. Kiedy w latach 70. i 80. materiał z Indii trafiał do hodowli europejskiej i amerykańskiej, przywożono z niego pojedyncze próbki, opisywane potem jedną zbiorczą etykietą. Dzisiejsza pozycja katalogowa jest więc nazwą nadaną wstecz — i to zbiorowi, który nigdy nie był jednorodny.

Zasięg geograficzny zamiast rodowodu, ślad w White Widow

South Indian Indica nie ma rodziców w rozumieniu hodowlanym — to populacja landrace z południa subkontynentu, z zasięgiem geograficznym zamiast rodowodu. Populacje miejscowe nie przechodziły ukierunkowanej selekcji pod żadną pojedynczą cechę; różnicowała je izolacja geograficzna i lokalne warunki, a nie praca hodowlana.

Najlepiej udokumentowany ślad zostawiła w White Widow, wywodzonej ze skrzyżowania brazylijskiej sativy z indicą z południowych Indii — i to właśnie ta druga strona rodowodu jest w opisach hodowlanych wskazywana jako źródło cech, które wyróżniły krzyżówkę spośród odmian jej epoki. Stąd materiał wchodzi w dalszą gałąź z członem „white”, m.in. do White Rhino. Sativowa strona tej samej puli poszła do Haze — opisujemy ją przy South Indian Sativa.

Opisy hodowców podają 100% pochodzenia indica. Podział ten opisuje pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Kolejność terpenów, która zmienia się między próbkami

Profil prowadzi zwykle mircen o zapachu ziemistym i lekko piżmowym, obecny w chmielu i tymianku. Dalej kariofilen — jedyny terpen konopny zbudowany z pierścienia cyklobutanowego, ten sam, który odpowiada za ostrość pieprzu czarnego i wraca w goździkach. Zestaw domykają humulen (chmiel, stąd jego druga nazwa: alfa-kariofilen), pinen (igliwie sosnowe, najpowszechniejszy terpen w świecie roślin) i linalol (lawenda, kolendra).

Ponieważ mowa o populacji, a nie o pojedynczej linii, ten układ jest opisem tendencji, nie stałą wartością: próbki z różnych rejonów tego samego regionu potrafią się różnić kolejnością terpenów.

Pieprzne wykończenie od kariofilenu

Otwarcie pojemnika jest słodkie i ziemiste, z korzennym tłem — bliżej suchej przyprawy niż owoców, w odróżnieniu od sativowej pozycji z tej samej puli.

Po rozkruszeniu kwiatostanu wychodzi warstwa drzewna i korzenna. W parze z waporyzatora najwyraźniejsze jest pieprzne wykończenie od kariofilenu — w opisach wraca ono jako cecha rozpoznawcza tej puli.

Liść jako najpewniejsza cecha rozpoznawcza

Kwiatostany są krótkie i zaokrąglone, osadzone blisko siebie na skróconych międzywęźlach, o ciemnozielonej barwie i rdzawiejących znamionach słupków. Liść dłoniasty ma zwykle od siedmiu do jedenastu listków — szerokich, o wyraźnym ząbkowaniu — i to on jest najpewniejszą cechą rozpoznawczą tej puli w polu.

Widać tu jednak rozbieżność między etykietą a pokrojem: materiał ten nie jest tak niski i krępy jak populacje z Hindukuszu, opisywane przy Afghani. Rośliny z południa subkontynentu bywają smuklejsze, z dłuższymi pędami bocznymi i luźniejszym rozgałęzieniem — człon „indica” odsyła więc do deklaracji katalogowej, nie do afgańskiej morfologii.

Rozstrzelenie cech w obrębie jednej populacji jest tu regułą, nie wyjątkiem. Siewki z jednego zbioru potrafią różnić się szerokością listków, długością międzywęźli i skłonnością do wybarwień — te ostatnie zależą od antocyjanów, barwników zapisanych w genotypie, których widoczność rośnie przy niższych temperaturach nocnych. To dlatego pojedyncza roślina nigdy nie jest reprezentatywna dla całej puli miejscowej.

Co wraca w pytaniach o tę pulę: sativa, White Widow, region

Czym South Indian Indica różni się od South Indian Sativa?

Deklarowaną proporcją i niczym więcej, co dałoby się sprawdzić. Obie odsyłają do tej samej puli miejscowej, opisanej przy South Indian Sativa.

W rodowodzie jakiej znanej odmiany stoi South Indian Indica?

Przede wszystkim White Widow, którą katalogi wywodzą ze skrzyżowania brazylijskiej sativy z indicą z południowych Indii, a przez nią — dalsza gałąź z członem „white”.

Materiał pochodzi z południa czy ze wschodu Indii?

Opisy się różnią: jedne wskazują południe kraju, inne rejony wschodnie. Nazwa podaje miejsce zbioru deklarowane przez dostawcę, nie granicę genetyczną. W wyszukiwarkach krążą też zapisy Southern Indian Indica, indyjska indica i indica z południowych Indii.

Nota redakcyjna

Odmiany miejscowe nie mają dokumentacji hodowlanej: pochodzenie opisujemy przez region, a dwa oznaczenia od różnych dostawców mogą zawierać różny materiał. Rozdział jednej puli na pozycję indica i sativa jest konwencją katalogową, podobnie jak deklaracje 100/0. Rodowód White Widow podajemy za hodowcami — jest rekonstrukcją, nie zapisem rejestrowym. Odesłanie do raportu z lat 1894–1895 dotyczy historii opisu rośliny w Indiach, nie tej konkretnej pozycji katalogowej.

Zestawienie ma charakter informacyjny i encyklopedyczny. Nie stanowi porady medycznej ani zachęty do stosowania.