Shiva Skunk

Shiva Skunk ma nietypową kolejność zdarzeń w życiorysie. Najpierw wygrała konkurs, potem dostała nazwę. Przez pierwsze lata figurowała po prostu jako zapis rodowodu: Northern Lights #5 razy Skunk #1. Samo zwycięstwo jest dziś zresztą przedmiotem rozbieżności między hodowcą a archiwami.

Shiva Skunk w skrócie

Odmiana bez nazwy, za to z rodowodem w nazwie

Linia trafiła do obiegu w 1987 roku. Wypuścił ją The Seed Bank, przedsięwzięcie Neville’a Schoenmakersa — a nie Sensi Seeds, jak podaje większość opisów.

Nazwa handlowa nie istniała. Na liście stał sam zapis krzyżówki: Northern Lights #5 razy Skunk #1. Tak wtedy nazywano nowości — nazwa była instrukcją, nie hasłem reklamowym.

W 1990 roku genetykę i hodowlę przejął Sensi Seed Bank. Dopiero wtedy odmiana dostała imię. Pierwszy człon odsyła do Śiwy, jednego z głównych bóstw hinduizmu. Drugi wskazuje rodzinę zapachową ustaloną przez Skunk #1.

Ta zamiana jest w katalogu dobrze widoczna. Holenderska hodowla przeszła wtedy z nazewnictwa technicznego na marketingowe. Ten sam ruch zrobiła Dutch Passion, zmieniając Afghan Skunk na Mazar.

Nagroda, której nie ma w wykazach

Hodowca w swoim zestawieniu wyróżnień podaje rzecz konkretną. Pierwsza nagroda w kategorii „mostly indica” na High Times Cannabis Cup w 1988 roku, pod dawnym zapisem nazwy.

Archiwalne wykazy zwycięzców mówią co innego. Pierwszy konkurs w 1988 roku miał trzech sędziów i cztery zgłoszone banki nasion. Notują z niego jednego zwycięzcę: Skunk #1 od Cultivator’s Choice. Podziału na kategorie w tamtym wydaniu te wykazy nie znają.

Ten sam zapis rodowodu pojawia się w archiwach dopiero pięć lat później. W 1993 roku zajął drugie miejsce w kategorii nasiennej.

Nie znaczy to, że hodowca zmyśla. Pierwsza edycja była imprezą kameralną, prowadzoną bez formalnej dokumentacji, a relacje z niej krążą w kilku wersjach. Znaczy natomiast tyle, że nagrody z lat osiemdziesiątych są słabym dowodem na cokolwiek. Powtarzamy je jako deklarację hodowcy, nie jako fakt.

Co wniósł każdy z rodziców

Rodowód jest podręcznikowy dla europejskiej hodowli tamtej dekady. Skunk #1 wnosi intensywny zapach i wydajność. Northern Lights #5 wnosi zwartą sylwetkę i powtarzalność potomstwa.

Drugi rodzic był w Amsterdamie egzemplarzem wyselekcjonowanym z konkretnej partii nasion. Rozmnażano go przez sadzonki, więc każde użycie w krzyżowaniu wnosiło ten sam zestaw cech.

Krążący opis „czysta indica” nie ma podstaw. Skunk #1 jest sam krzyżówką z udziałem linii kolumbijskich i meksykańskich. Deklaracje hodowcy mieszczą tę odmianę w okolicach 85% pochodzenia indica. Podział ten opisuje pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Jako rodzic Shiva Skunk wraca w rodowodzie Jack Herer. Hodowca podaje tam układ Haze razy krzyżówka Northern Lights #5 z Shiva Skunk.

Dwa fenotypy, jeden rzadki

W tej linii opisywane są dwa fenotypy, czyli dwa różne wyglądy roślin wyrosłych z jednej partii nasion. Pierwszy jest indyczny i przeważa. Ma krótkie międzywęźla, czyli niewielkie odstępy między kolejnymi piętrami gałęzi, i szerokie listki na krępych ogonkach.

Drugi ciągnie w stronę sativy, rośnie wolniej i wypada rzadko. Hodowca w swoim raporcie z uprawy podaje rośliny wysokie na 58–76 cm i zbiór rzędu 79–104 g z rośliny.

Kwiatostany są zbite i mocno pokryte żywicą, przy niewielkim udziale liścia. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów, przechodzą z bieli w pomarańcz i rdzę.

Ten sam dym opisywany na dwa sposoby

Zapach otwiera się ostrą, siarkową nutą skunksową z cytrusowym kantem. Pod nią leży warstwa piżmowa i przyprawowa.

W profilu prowadzi zwykle mircen — ten sam zapach, co w chmielu i tymianku; bywa też wskazywany w mango. Towarzyszy mu kariofilen, czyli związek dający ostrość czarnemu pieprzowi, oraz limonen o zapachu skórki cytryny. Dalej wymieniany bywa pinen o zapachu igliwia.

Ciekawostka jest w opisach dymu. Materiały hodowcy odnotowują, że osoby doświadczone nazywają go kremowym, a początkujące — ciężkim i oleistym. Ten sam materiał, dwa przeciwne określenia. To przypomnienie, że opis sensoryczny zależy od punktu odniesienia opisującego.

Co raportują użytkownicy

Poniższe zdania nie są naszą oceną. To zestawienie relacji zebranych poza naszą redakcją.

W opisach powtarza się określenie „przejrzysty” — czyli wyciszenie ciała przy zachowanej klarowności myślenia. Część osób raportuje przy tym pobudzenie w pierwszej fazie. Inna część opisuje wyłącznie ociężałość pod koniec.

Relacje pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia. Nie są badaniem i nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia skutki nieprzyjemne. Najczęściej są to suchość w ustach i suchość oczu.

Powtarza się też ociężałość utrzymująca się dłużej, niż osoba zakładała. Pojedyncze relacje wspominają o zawrotach głowy i niepokoju. Reakcje bywają wyraźnie indywidualne.

Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie wraz z zawartością THC. Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rok wprowadzenia i przejęcia genetyki podajemy za materiałami hodowcy. Nagroda z 1988 roku pochodzi z jego własnego zestawienia i nie znajduje potwierdzenia w archiwalnych wykazach zwycięzców — zapisujemy to jako rozbieżność, nie jako rozstrzygnięcie.

Opisy nazywające tę odmianę czystą indicą są sprzeczne z jej własnym rodowodem. Traktujemy je jako błąd powielany w starszych materiałach.

Dane o wysokości, zbiorze i czasie kwitnienia pochodzą z jednego raportu hodowcy i dotyczą jednej uprawy. Opisy odczuć pochodzą z relacji użytkowników i nie są ustaleniem ani zaleceniem.