Royal Dwarf

Royal Dwarf to odmiana holenderskiego banku nasion Royal Queen Seeds. Ma w opisie liczby, które wyglądają na pomiar, a pomiarem nie są. Te same trzy wartości krążą po katalogach z zamienionymi etykietami. Raz przypisane są indice, raz sativie — i nikt tego nie prostuje.

Royal Dwarf w skrócie

Te same liczby, zamienione etykiety

Deklaracja pochodzenia tej odmiany wygląda na precyzyjną. Wszędzie pojawiają się trzy wartości: 60, 10 i 30 procent.

Problem zaczyna się przy tym, do czego te liczby są przypisane. Własna strona hodowcy podaje 60% indiki i 10% sativy. Baza odmian i duży europejski sprzedawca podają odwrotnie: 60% sativy i 10% indiki. Udział ruderalis wynosi wszędzie 30%.

To nie jest różnica niuansu. Zamiana dotyczy dwóch skrajnie różnych wartości i odwraca opis rośliny.

Wniosek jest niewygodny, ale trudno go ominąć. Liczby te nie pochodzą z żadnego pomiaru. Gdyby pochodziły, taka zamiana nie byłaby możliwa. To zapis katalogowy, przepisywany z oferty do oferty razem z błędem.

Osobno warto zauważyć, że deklaracja i tak się nie domyka. Obok indiki i sativy trzeba zmieścić 30% ruderalis, a wartości z katalogów są zaokrąglonymi szacunkami.

Rodowód opisany dwoma zdaniami, które się nie pokrywają

Krótki zapis rodowodu brzmi: materiał skunkowy skrzyżowany z Cannabis ruderalis. Dłuższy opis tego samego hodowcy mówi coś bardziej szczegółowego.

Według niego punktem wyjścia były gotowe linie samokwitnące. Skrzyżowano je z wybraną rośliną skunkową, a potomstwo dokrzyżowano z powrotem do rodzica samokwitnącego. Chodziło o zachowanie zdolności do kwitnienia niezależnie od długości dnia.

To dwa różne opisy tej samej pracy. Pierwszy sugeruje prostą krzyżówkę dwóch składników, drugi opisuje trzy kroki.

Rodzicem skunkowym jest linia z rodziny Skunk #1, złożonej z materiału afgańskiego, kolumbijskiego i meksykańskiego. Populacji ruderalis hodowca nie precyzuje — nie podaje ani pochodzenia, ani nazwy. W tym segmencie katalogów jest to reguła, a nie wyjątek.

„Royal” nazywa wydawcę, a nie roślinę

W katalogach genetyk sąsiadują ze sobą dwie różne konwencje nazewnicze.

Nazwy opisujące roślinę mówią coś o samym materiale — o zapachu, budowie albo barwie. Właśnie dlatego wędrują między hodowcami. Nikt ich nie posiada i każdy bank nasion może wpisać do oferty własną wersję.

Nazwy z przedrostkiem hodowcy działają odwrotnie. Pierwszy człon nie opisuje niczego w roślinie, tylko znaczy pochodzenie handlowe. „Royal” jest sygnaturą Royal Queen Seeds, banku nasion założonego w 2007 roku.

Przedrostek wraca w kilkudziesięciu pozycjach tej firmy. Obok Royal Dwarf są Royal Haze, Royal Cookies i Royal Kush. W tym samym katalogu działa zresztą druga sygnatura, widoczna w nazwie Special Queen.

Taką nazwę czyta się dwuczłonowo. Przedrostek mówi, kto ją wydał. Drugi człon wskazuje, do jakiej rodziny materiał nawiązuje.

W Royal Dwarf drugi człon nie wskazuje żadnej rodziny. Angielskie dwarf znaczy karzeł i odnosi się do wielkości rośliny.

Stąd konsekwencja, o którą najłatwiej się potknąć. Wspólny przedrostek nie jest rodowodem. Odmiany z tej rodziny nie mają wspólnego rodzica — łączy je katalog, a nie genetyka.

Sygnatura ma za to zaletę, której nazwy opisowe nie mają. Nie wędruje między dostawcami, więc dwa opakowania „Royal Dwarf” pochodzą z tego samego źródła.

Co dokładnie jest w tej roślinie małe

Karłowatość w botanice nie oznacza, że wszystkie organy rośliny są mniejsze. Oznacza skrócenie odstępów między kolejnymi piętrami gałęzi na łodydze.

Liście i kwiatostany zachowują przy tym normalne proporcje, tylko siedzą bliżej siebie. Royal Dwarf jest tego podręcznikowym przykładem. Sylwetka jest zwarta i przypomina raczej pojedynczy pęd niż krzew.

Cechę tę wnosi Cannabis ruderalis, a jej źródło jest siedliskowe. Sam człon nazwy pochodzi od łacińskiego rudus, czyli gruzu i rumowiska.

Rośliny ruderalne to te z poboczy dróg, nasypów i nieużytków. Liczy się tam szybkie zamknięcie cyklu życiowego. Populacje z Azji Środkowej i Europy Wschodniej zakwitają po osiągnięciu określonego wieku, niezależnie od długości dnia. Niski wzrost jest konsekwencją tego przystosowania.

Liść dłoniasty, czyli złożony z listków rozchodzących się jak palce dłoni, ma tu przy dole pięć do siedmiu listków. Wyżej listków ubywa, aż do pojedynczych przy kwiatostanach.

Kwiatostany osadzone są wzdłuż krótkiej osi jeden przy drugim i są ciemnozielone. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów i łapiące pyłek, ciemnieją z kremowych do rdzawopomarańczowych. Antocyjanów, czyli barwników dających fiolet i bordo — tych samych, co w jagodach i czerwonej kapuście — ta linia praktycznie nie pokazuje.

Ile ta roślina daje

Deklaracje uprawowe też się rozjeżdżają, choć mniej dramatycznie niż procenty.

Wysokość podawana jest jako 40–60 cm albo 40–70 cm w pomieszczeniu. Na zewnątrz zakres sięga 90 cm. Plon deklarowany jest jako 150–200 gramów z metra i 30–80 gramów z rośliny.

Cykl bywa liczony na dwa sposoby, co jest źródłem częstego nieporozumienia. Samo kwitnienie trwa 45–50 dni. Cały cykl od skiełkowania do zbioru zajmuje 65–70 dni, czyli osiem do dziewięciu tygodni.

Użytkownicy bazy odmian raportują plony niższe od deklarowanych — średnio około 40 gramów z rośliny w pomieszczeniu.

Terpeny i zapach

W profilu prowadzi zwykle mircen, ten sam zapach, co w chmielu i tymianku. Towarzyszą mu kariofilen, który daje ostrość czarnemu pieprzowi, limonen o zapachu skórki cytryny oraz pinen kojarzony z igliwiem.

Zestaw jest szeroki jak na linię z udziałem ruderalis. Wkład tego składnika w zapach bywa niewielki, więc większość nut wnosi tu strona skunkowa.

Otwarcie pojemnika jest wyraźnie skunksowe — ostre i ziemiste, z kwaśnym akcentem. Po rozkruszeniu kwiatostanu spod tej warstwy wychodzi słodycz porównywana do miodu, z karmelowym wykończeniem. W parze z waporyzatora ostrość ustępuje, a wraca słodko-ziemiste tło.

Co raportują użytkownicy

Materiał relacji jest tu ubogi i trzeba to powiedzieć wprost. Baza odmian zebrała dla tej pozycji dziesięć ocen, ze średnią poniżej siedmiu punktów na dziesięć.

W tych nielicznych opisach powtarza się jeden układ. Najpierw pobudzenie i przypływ energii, potem wyraźne rozluźnienie ciała. Sam hodowca opisuje efekt inaczej — jako kreatywny i motywujący.

Część osób nie potwierdza żadnej z tych wersji i wskazuje działanie łagodne. Przy zawartości THC do 13% jest to zrozumiałe, bo linia plasuje się poniżej rynkowej średniej.

Relacje te nie są badaniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły wrażenia, a badań klinicznych brak. Reakcje bywają przy tym bardzo indywidualne.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa opisuje też skutki nieprzyjemne.

Najczęściej wracają suchość w ustach i suchość oczu. Wymieniane bywają również zawroty głowy, senność i niepokój.

Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie przy wysokiej zawartości THC. Tutaj deklaracja sięga 13%, więc jest niższe niż przy liniach powyżej 20%. Nie znaczy to, że znika.

Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Hodowca nie ujawnia, jakiej populacji Cannabis ruderalis użył. Rodowód pozostaje przez to niepełny po jednej stronie.

Deklaracje procentowe różnią się między katalogami nie tylko wartościami, ale i przypisaniem etykiet. Podajemy je jako sporne, bo nie da się ustalić, która wersja jest zamierzona.

Nazwa Królewski Karzeł to tłumaczenie z polskiego obiegu, a nie oznaczenie hodowcy. Zapis Royal Dwarft jest literówką spotykaną w wyszukiwaniach.

Opis budowy rośliny opiera się na materiałach hodowcy i na literaturze dotyczącej populacji ruderalnych. Opisy odczuć pochodzą spoza naszej redakcji, a próba jest mała.