Black Tuna

Black Tuna ma nazwę, która nie pochodzi ani od ryby, ani od zapachu. Wzięła się z akt amerykańskiej sprawy przemytniczej lat 70. Nazwę wymyślili jednak nie przemytnicy, tylko ścigający ich urzędnicy. Czterdzieści lat później człowiek z tamtych akt odebrał ją sobie z powrotem.

Black Tuna w skrócie

Nazwę wymyśliła agencja, nie gang

Za nazwą stoi grupa przemytnicza rozbita w 1978 roku w Miami. Prasa i śledczy nazwali ją Black Tuna Gang.

Skąd wzięło się samo określenie? Krążą dwie wersje. Według pierwszej pochodzi od złotego medalionu z czarnym tuńczykiem, po którym rozpoznawali się członkowie grupy. Według drugiej, powtarzanej w relacjach prasowych, „Black Tuna” było po prostu kryptonimem nadanym sprawie przez amerykańską agencję antynarkotykową.

Reklama

Obie wersje zgadzają się w jednym. Sami zainteresowani nigdy tak o sobie nie mówili. Nazwa przylgnęła do nich z zewnątrz i dopiero potem weszła do obiegu.

Grupę prowadzili Robert Platshorn i Robert Meinster. Akt oskarżenia mówił o sprowadzeniu do Stanów około 500 ton konopi z Kolumbii w kilkanaście miesięcy. Materiał opisywano jako Santa Marta Gold, od nazwy kolumbijskiego miasta.

Wyroki były wyjątkowo surowe. Platshorn podawał, że dostał 64 lata przy pierwszej karalności i braku przemocy. Inne zestawienia mówią o łącznie 108 latach dla obu głównych oskarżonych. Odsiedział 28 lat i wyszedł 1 kwietnia 2008 roku.

Powrót nazwy do jej właściciela

To najciekawszy wątek w tym haśle, bo zamyka koło.

Odmianę Black Tuna wyprowadzono w Kolumbii Brytyjskiej, po drugiej stronie kontynentu i bez udziału Platshorna. Nazwę wzięto z gazet. W 2019 roku Platshorn dogadał się z dużym producentem z Florydy i zaczął firmować własną Black Tunę. Poprosił przy tym o roślinę przypominającą kolumbijski materiał z jego własnej sprawy.

Rzecz w tym, że hodowca sięgnął po ten sam przepis, który wcześniej krążył w Kanadzie: Lamb’s Bread skrzyżowany z Herijuaną. Pierwsza partia trafiła do sprzedaży we wrześniu 2020 roku.

Platshorn zmarł na Florydzie 1 kwietnia 2023 roku, w wieku 79 lat. Dokładnie piętnaście lat po wyjściu z więzienia. Nazwa, którą nadali mu śledczy, przeszła więc drogę z akt sprawy do katalogu hodowlanego, a stamtąd wróciła do niego jako znak towarowy.

Rodowód: Jamajka razy Kentucky

Rodzice tej odmiany pochodzą z dwóch bardzo różnych światów.

Lamb’s Bread, spotykana też jako Lamb’s Breath, to jamajska odmiana miejscowa, czyli ukształtowana w jednym regionie bez planowego krzyżowania. Sama nazwa to jamajski zwrot oznaczający po prostu dobrą trawę. Przypisywanie jej Bobowi Marleyowi jest przy tym folklorem — nikt nie udokumentował, żeby chodziło o konkretną linię.

Herijuana to coś przeciwnego: linia dopracowywana przez piętnaście pokoleń, aż potomstwo zaczęło wychodzić niemal jednakowe. Powstała z krzyżówki Petrolia Headstash z odmianą znaną tylko jako Killer New Haven, wywodzoną z Kentucky.

Tu wchodzi ciekawy ślad. Petrolia Headstash prowadził Charles Scott, znany jako Reeferman. To ten sam hodowca, któremu przypisuje się Pink Kush. Jego materiał pojawia się też w kanadyjskiej wersji Rockstar. W rodowodzie Black Tuny siedzi na miejscu pradziadka.

Autorstwo samej Black Tuny przypisuje się hodowli 5 Star Organic z Kolumbii Brytyjskiej. Z tej samej prowincji pochodzi Island Sweet Skunk. Dokumentacji potwierdzającej nie ma w żadnym z tych przypadków.

Puszki po tuńczyku i cała rodzina tuńczykowa

Opowieść o puszkach po tuńczyku jako sposobie przemytu jest nieporozumieniem. W aktach sprawy mowa o jachtach z przerobionymi skrytkami i o trasach lotniczych.

Puszki były natomiast prawdziwe — tylko trzydzieści lat później i po drugiej stronie kontynentu. Kanadyjski producent pakował gotowy materiał w zaspawane puszki po tuńczyku. To był pomysł marketingowy, który dorobił nazwie drugie dno.

Stąd wzięło się też sporo zamieszania. W Kolumbii Brytyjskiej krąży bowiem cała grupa nazw tuńczykowych: Tuna Kush, Tuna OG, Bluefin Tuna. Tuna Kush naprawdę pachnie rybą, i to nieświeżą — od tego wzięła nazwę.

Black Tuna rybą nie pachnie w ogóle. Jest jedyną z tej grupy, której nazwa nie ma nic wspólnego z zapachem. Jej rodowód też jest inny, i to na dwa sprzeczne sposoby. Jedne opisy wywodzą Tuna Kush od Hindu Kush, inne z krzyżówki OG Kush z samą Black Tuną.

THC: od osiemnastu do dwudziestu ośmiu procent

Rozrzut deklaracji jest przy tej odmianie wyjątkowo szeroki.

Oznaczenie w polskim obrocie podaje 18% THC przy CBD poniżej 1%. Materiały hodowców z innych rynków mówią o 18–23%. Duża baza odmian idzie jeszcze wyżej i podaje 22–28%.

Różnica między dolnym a górnym krańcem sięga półtorakrotności. Przy jednej, ustabilizowanej roślinie taka rozpiętość jest trudna do wytłumaczenia. To przesłanka, że pod tą nazwą oznacza się materiał z różnych źródeł.

Pinen, czyli terpen, który prowadzi rzadko

Terpen wiodący to ten, którego w profilu jest najwięcej. Tutaj jest nim pinen — zapach igliwia, ten sam związek, co w sosnowym lesie.

To rzadkość. W krajowym wykazie pinen prowadzi w kilkunastu pozycjach na ponad sto, w zestawieniu zdominowanym przez mircen o zapachu chmielu i tymianku. Black Tuna jest więc pod tym względem wyjątkiem.

Dalej w profilu stoją kariofilen, ten sam związek, który daje ostrość czarnemu pieprzowi, oraz nerolidol o delikatnym, kwiatowo-drzewnym zapachu. Do tego dochodzą ocymen o zielonej nucie bazylii, limonen, czyli zapach skórki cytryny, i linalol o kwiatowym zapachu lawendy.

Zapach: dwie zupełnie różne relacje

Deklaracja producenta wskazuje cztery kierunki: sosnowy, ostry i pieprzny, mentolowy oraz ziołowy.

Opisy krążące w sieci od lat mówią jednak o czymś innym. Powtarza się w nich skunksowość, ziemistość i nuta paliwowa. Żadnej z nich nie ma w deklaracji krajowej.

W praktyce pierwsza przy otwarciu pojemnika bywa nuta igliwia z ostrym, pieprznym akcentem. Po rozkruszeniu wychodzi warstwa ziołowa i chłodny, mentolowy przebłysk.

Budowa rośliny

Pokrój, czyli ogólny kształt i sylwetka rośliny, jest tu pośredni. Pęd główny bywa wyraźnie wyciągnięty, a rozgałęzienie zaczyna się wyżej niż u linii afgańskich.

Międzywęźla, czyli odstępy między kolejnymi piętrami gałęzi, są dłuższe niż u odmian kushowych. Liść dłoniasty, złożony z listków rozchodzących się jak palce dłoni, ma listki węższe i dłużej zaostrzone. To spadek po stronie jamajskiej.

Kwiatostany układają się wzdłuż górnych odcinków pędów, a nie tylko na ich szczytach. Bywają opisywane jako zbite i pokryte grubą warstwą żywicy. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów po to, by łapać pyłek, ciemnieją z kremowych do rdzawopomarańczowych.

Barwa idzie od szałwiowej zieleni po odcienie niemal atramentowe. Fiolet dają antocyjany, czyli te same barwniki, co w jagodach i czerwonej kapuście. Gromadzą się mocniej przy chłodnych nocach, więc ta sama roślina w cieplejszym stanowisku zostanie zielona.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany. To zestawienie relacji zostawionych w zagranicznym serwisie przez ponad dwieście osób.

Powtarzają się w nich trzy określenia: rozluźnienie, senność i euforia. Z powodu dwóch pierwszych materiał opisywany tą nazwą bywa przedstawiany jako wieczorny.

Inne zestawienia dają obraz częściowo sprzeczny. Część relacji mówi o początkowym pobudzeniu, które dopiero potem przechodzi w spowolnienie.

Te relacje trzeba czytać z zastrzeżeniem. Pochodzą od osób, które same zgłosiły swoje wrażenia. Nie są badaniem i nie ma badań klinicznych, które by je potwierdzały.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa wymienia też odczucia nieprzyjemne.

Najczęstsze są suchość w ustach i suchość oczu. Trzecie w kolejności są zawroty głowy. Część recenzentów wspomina o niepokoju przy większej ilości, czyli o odczuciu odwrotnym do rozluźnienia opisywanego przez innych.

Ryzyko niepokoju i przyspieszonego tętna rośnie przy wysokiej zawartości THC. Deklaracje dla tej odmiany sięgają 28%. Konopie wpływają też na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija. Literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Nota redakcyjna

Rodowód Lamb’s Bread × Herijuana i przypisanie odmiany hodowli 5 Star Organic powtarza większość materiałów hodowlanych, ale dokumentacji nie ma. Rozbieżna jest też klasyfikacja: 60/40, 50/50 i przewaga pochodzenia indica występują obok siebie.

Pochodzenie samej nazwy Black Tuna podają dwie wersje — medalion i kryptonim agencji. Podajemy obie, bo nie mamy podstaw, by odrzucić którąkolwiek. Liczby dotyczące wyroków też się rozchodzą: 64 lata według relacji samego skazanego i 108 lat łącznie według innych zestawień.

Dane o kannabinoidach, czyli o THC i CBD, oraz o terpenach pochodzą z oznaczeń dla pojedynczych partii. Nie opisują całej linii, a ich rozrzut podajemy w całości zamiast wybierać jedną liczbę.

Opisy odczuć pochodzą z relacji zebranych poza naszą redakcją. Podajemy je jako materiał informacyjny, a nie jako ustalenie ani zalecenie.