Mango Haze

Mango Haze ma rodowód zapisany dokładnie tak samo jak Super Silver Haze. Te same trzy nazwy, te same proporcje, ci sami hodowcy. A katalogi prowadzą je jako dwie osobne odmiany. To dobre miejsce, żeby pokazać, gdzie kończy się użyteczność samego zapisu krzyżówki.

Mango Haze w skrócie

Ten sam zapis rodowodu, dwie osobne odmiany

Zapis krzyżówki wygląda tu identycznie jak przy Super Silver Haze. Połowę materiału wnosi Haze, po ćwierci Northern Lights #5 i Skunk #1.

Różnica siedzi poziom niżej, w konkretnych roślinach. Materiały sprzedażowe opisują to dość dokładnie.

Ojcem był ten sam samiec hazowy, którego użyto przy Super Silver Haze. Matką była siostra tamtej matki, czyli roślina z tej samej partii nasion.

Mango Haze powstała więc obok Super Silver Haze, a nie po niej. Bywa opisywana jako prywatny wybór jednego z dwóch hodowców z tej samej pracy.

Wniosek jest dla katalogów niewygodny. Dwie odmiany o identycznym zapisie rodowodu potrafią różnić się wszystkim poza tym zapisem.

Zapis krzyżówki mówi, z czego roślina powstała. Nie mówi, którą roślinę z tysiąca wybrano.

Trzy tytuły, które należą do siostry

Przy tej nazwie wraca w opisach handlowych informacja o trzech zwycięstwach z rzędu. Podawane lata to 1997, 1998 i 1999.

Zestawienie wyników amsterdamskiego konkursu wygląda inaczej. W 1998 i 1999 roku pierwsze miejsce zajęła tam Super Silver Haze, wystawiona przez Green House.

W roku 1997 wygrała pozycja zupełnie innej firmy. Mango Haze nie pojawia się w tym zestawieniu ani razu.

To podręcznikowy przykład mechanizmu, na który łatwo się nabrać. Nagroda bliskiego krewnego wędruje po latach do opisu odmiany, która jej nie zdobyła.

Jedyny ślad konkursowy, jaki znaleźliśmy, jest pośredni. W 2005 roku drugie miejsce zajęła pozycja Green House, opisana w archiwum jako krzyżówka z udziałem Mango Haze i Neville’s Haze.

Karty sprzedażowe tej odmiany, do których dotarliśmy, nie wymieniają żadnej nagrody. Przy linii z tak głośnej rodziny to informacja sama w sobie.

Mango w nazwie, mircen w tle

Nazwa odsyła do zapachu, nie do rodowodu. Opisy są tu wyjątkowo zgodne i mówią o dojrzałym mango, skórce cytrusowej i sosnowym tle.

Warto zestawić to z chemią. Za tropikalną nutę odpowiada zwykle mircen, ten sam zapach, co w chmielu i tymianku; spotyka się go też w mango.

Publicznego oznaczenia laboratoryjnego dla tej linii nie znaleźliśmy. Wykazy terpenów krążące przy tej nazwie pochodzą z opisów handlowych, a nie z pomiaru.

Jest w tym pewna ironia. Nazwa wskazuje na jeden konkretny związek, a nikt tego związku w tej roślinie publicznie nie zmierzył.

Po rozkruszeniu kwiatostanu opisy dokładają korzenność i skunkową ostrość. Ta druga jest tu spodziewana, bo ćwierć materiału pochodzi od Skunka.

Nazwa, która trzyma rodowód Delahaze

Poza własnym hasłem Mango Haze pojawia się głównie w cudzych rodowodach. Najgłośniejszy przypadek to Delahaze z amsterdamskiej hodowli Paradise Seeds.

Rynek podaje przy tamtej odmianie zapis: Mango Haze skrzyżowana z California Lemon Skunk. Hodowca Delahaze od 2025 roku podaje zupełnie inne nazwy rodziców.

Skąd wzięła się wersja rynkowa, opisujemy przy samym haśle Delahaze. W skrócie: powstała z rozpoznania fenotypów przez uprawiających, czyli po zapachu i po sylwetce rośliny.

Fenotyp to konkretny wygląd rośliny wyrosłej z nasiona. Z jednej partii nasion potrafią wyrosnąć rośliny wyraźnie różne.

Dla tego hasła ważne jest jedno. Nazwa Mango Haze wystąpiła tam jako opis zapachu, a nie jako pozycja z dokumentacji hodowlanej.

Sporu nie rozstrzygamy i nie zmieniamy tego, co napisaliśmy przy Delahaze. Wersja z Mango Haze pozostaje wersją rynkową.

Budowa rośliny i rozjazd liczb

Roślina ciągnie w górę i mocno przyrasta po zmianie długości dnia. Sprzedawcy podają przyrost rzędu stu kilkudziesięciu procent.

Międzywęźla, czyli odstępy między kolejnymi piętrami gałęzi, są długie. Liść jest wąski i jasny, typowy dla materiału hazowego.

Kwiatostany narastają podłużnie wzdłuż pędów, a nie w zwartych skupieniach. Znamiona, czyli cienkie włoski wyrastające z kwiatów i łapiące pyłek, z białych przechodzą w rdzawe.

Deklaracje uprawowe rozchodzą się mocno. Kwitnienie podawane jest jako osiem do jedenastu tygodni, a plon jako 450–550 gramów z metra kwadratowego.

Wysokość w pomieszczeniu bywa podawana jako 100–150 cm. Przy linii hazowej o takiej skłonności do wzrostu jest to wartość zaskakująco niska.

Sprzedawcy zgodnie odnotowują dobrą odporność na pleśń. Zbiór z uprawy otwartej wskazują na październik na półkuli północnej.

Dlaczego nie zestawiamy tu odczuć

Przy większości haseł podajemy zestawienie relacji zebranych poza naszą redakcją. Tutaj świadomie tego nie robimy.

Powód jest ten sam, co przy zapisie rodowodu. Pod tą nazwą sprzedaje się linię nasienną o kilku fenotypach, a opisy krążące w sieci mieszają ją z Super Silver Haze.

Zestawienie zbudowane na takim materiale dotyczyłoby różnych roślin naraz. Wolimy napisać, czego nie wiemy.

Nota redakcyjna

Rodowód podajemy w zapisie hodowcy i sprzedawców jego nasion. Dokumentacji hodowlanej z lat dziewięćdziesiątych dla tej linii nie ma.

Informacja o wspólnym ojcu i o siostrzanej matce pochodzi z materiałów sprzedażowych, a nie z niezależnego badania.

Sprostowanie w sprawie nagród jest naszym odczytem opublikowanego zestawienia wyników. Organizator konkursu nie wydał w tej sprawie oświadczenia.

Oznaczeń terpenowych dla tej odmiany nie znaleźliśmy poza źródłami handlowymi. Opis zapachu podajemy jako deklarację sprzedawców.

Sporu o rodowód Delahaze to hasło nie rozstrzyga. Obie krążące wersje opisujemy przy tamtym haśle.