Kerala pachnie miętą, pieprzem i czymś, co zbieracz zapisał jako mango z marchewką. Roślina ma wąskie, bambusowate listki, luźny i żywiczny kwiatostan, a część egzemplarzy wybarwia wierzchołki na granat — stąd miejscowa nazwa mówiąca o niebieskich puklach. Nazwa katalogowa jest przy tym etykietą stanu, nie kultywaru, i dwie liczby w metrykach dwóch pokrewnych zbiorów nie dają się ze sobą pogodzić.
Mięta prowadzi, pieprz podbija, owoc wchodzi na końcu
Mięta jest w tej linii nutą wiodącą, a nie dodatkiem. Zbieracz opisuje świeży materiał jako miętowy i cierpko-kwaskowy, nie jako owocowy — co od razu rozbija oczekiwanie, że południowe Indie muszą pachnieć tropikalnie.
Drugą warstwę buduje pieprz. W rozwiniętym opisie tej samej akcesji wracają określenia pieprzne i przyprawowe, i to one odpowiadają za wrażenie ostrości jeszcze przed pierwszym pociągnięciem.
Owoc wchodzi na trzecim planie i ma nietypowy adres. Zapis mówi o mango z marchewką — skojarzeniu słodkim, ale warzywnym, bez cytrusowej kwasowości, która w opisach satyw równikowych bywa domyślna.
W dymie proporcje się przestawiają. Relacje zgodnie mówią o charakterze ciężkim, słodkim i ostrym, czyli o czymś wyraźnie gęstszym niż lekki miętowy zapach suszu. Rozjazd między zapachem a smakiem jest tu większy niż przeciętnie.
Osobny ślad zostawia selekcja Kerala Chellakutti prowadzona przez innego hodowcę: jej zapach opisywany jest jako przyprawowo-metaliczny i wyraźnie nieowocowy. Potwierdza to, że „południowoindyjski profil” jest konstrukcją handlową, a nie cechą regionu.
Terpeny: odczyt z zapachu, nie wynik analizy
Dla tej populacji nikt nie opublikował chromatogramu. Poniższe przypisania są więc wnioskiem z deskryptorów zapachu — nie są pomiarem.
Za nutę miętowo-chłodną odpowiada w konopiach najczęściej ocymen, związek o lotnym, lekko miętowo-zielnym charakterze. Cierpkość wskazywałaby na limonen, a pieprzną krawędź na kariofilen. Ciężki, słodki charakter dymu domyka zwykle mircen — i to przypisanie jest z tych czterech najmniej pewne, bo mircen jest w konopiach tak powszechny, że bywa dopisywany odruchowo.
Czego z takiej listy nie wolno wyczytać, opisujemy w haśle o czytaniu profilu terpenowego. Przy populacji miejscowej bez badania partii lista terpenów jest hipotezą, nie metryką.
Listki jak bambus, kwiatostan luźny i przewiewny
Najbardziej rozpoznawalną cechą morfologiczną są listki: wąskie, długie i opisywane wprost jako bambusowate. To skrajny wariant pokroju satywowego, daleki od szerokich listków linii górskich.
Sylwetka jest wyciągnięta, z obfitym rozgałęzieniem bocznym i wieloma miejscami kwiatostanowymi rozłożonymi po całej roślinie. Zamiast jednego dominującego szczytu powstaje rozproszona sieć wierzchołków.
Kwiatostan jest luźny i przewiewny, a przy tym żywiczny — zbieracz łączy te dwie cechy w jednym zdaniu, co w opisach handlowych zdarza się rzadko, bo luźna budowa kojarzy się rynkowi z brakiem. Tu jest po prostu cechą typu.
Barwa po sezonowaniu schodzi w złocisty brąz, a część roślin daje wierzchołki o granatowym nalocie — od nich pochodzi miejscowa nazwa Neelachadayan, czyli „niebieskie pukle”. Mechanizm takiego wybarwienia opisujemy w haśle o fioletowych odmianach konopi.
Pełzacz i choinka w jednej paczce
Zbieracz wyróżnia w tej akcesji dwie architektury: pełzającą, rozkładającą się nisko i szeroko, oraz choinkową, z wyraźnym pniem i wieńcem krótszych gałęzi. Z jednego nabycia nasion mogą więc wyjść rośliny o odmiennym planie budowy.
Do tego dochodzi zmienność tempa — opis odnotowuje pojedyncze egzemplarze wyraźnie wyprzedzające resztę populacji oraz osobniki odstające od średniej na tyle, że zbieracz nazywa je wyróżniającymi się.
Taki rozrzut jest normą u linii, która nigdy nie przeszła selekcji pod jeden fenotyp. Nie jest wadą materiału, ale trzeba o nim wiedzieć — dlatego nie podajemy jednego opisu pokroju jako obowiązującego.
Cykl mierzony w miesiącach
Kwitnienie jest w tej linii wyjątkowo długie nawet na tle satyw równikowych — zapis mówi o około pięciu miesiącach od nasiona do dojrzałości, z zastrzeżeniem, że pojedyncze wczesne warianty domykają je szybciej.
Botanicznie wynika to z szerokości geograficznej. Przy 9°N długość dnia zmienia się w ciągu roku minimalnie, więc roślina nie dostaje mocnego sygnału fotoperiodycznego i rozkłada rozwój na długi, powolny ciąg. Jak konopie mierzą długość nocy, opisujemy w haśle o fotoperiodyzmie.
Rytm tej populacji jest podporządkowany monsunowi, nie kalendarzowi strefy umiarkowanej. Podajemy to jako cechę linii, nie jako wskazówkę.
Pochodzenie, nazwa i dwie liczby, które się nie zgadzają
Materiał pochodzi z Ghatów Zachodnich w stanie Kerala, z okolic 9°N. Kerala ma jednak około 38 tysięcy kilometrów kwadratowych, więc ta nazwa opisuje region, a nie roślinę.
Tu zaczyna się rozjazd liczb. Katalogowy zapis tej akcesji podaje pas 1700–2100 m n.p.m., natomiast opis pokrewnej populacji z południowego Idukki mówi o około tysiącu metrów — przy tej samej szerokości geograficznej. Co więcej, aktualna strona zbieracza umiejscawia samą Keralę w dystrykcie Idukki i podaje dla niej tę samą miejscową nazwę Neelachadayan, pod którą krąży tamta linia. Różnicy rzędu kilometra w pionie między dwoma opisami tego samego obszaru nie rozstrzygamy.
Osobno wraca roszczenie, że keralski materiał był czwartym rodzicem oryginalnej Haze. Zgodne źródła mówią o rodzicu „południowoindyjskim”, a przejście od tego do „keralskiego” zrobiono w opisach handlowych bez dowodu — traktujemy je więc jako roszczenie, nie rodowód.
Co raportują użytkownicy
Poniższe nie jest naszą oceną ani badaniem. To relacje zbierane poza naszą redakcją, a przy tej linii bardzo nieliczne.
Przy zapachu relacje powtarzają miętę i pieprz, czyli deskryptory zbieracza; przy działaniu wracają określenia o charakterze pobudzającym i twórczym. Przy selekcji Chellakutti opisy idą w stronę wyraźnie energetyczną.
Wartość takich zapisów jest ograniczona: to zgłoszenia własne, bez doboru grupy i bez wiedzy, co dana osoba faktycznie miała — a przy nazwie obejmującej cały stan ryzyko, że chodzi o różne rośliny, jest wyższe niż zwykle. Badań klinicznych dla linii miejscowych nie ma, a reakcje są indywidualne.
Nota redakcyjna
Pewny jest region — Ghaty Zachodnie w Kerali, okolice 9°N — i to, że pod tą nazwą krąży materiał od więcej niż jednego zbieracza. Pewna jest też osnowa zapachowa: mięta jako nuta wiodąca, pieprz i owocowy trzeci plan.
Niepotwierdzona pozostaje wysokość. Dwa zapisy o zbliżonych nazwach i tej samej szerokości podają wartości różniące się o około kilometr, a strona zbieracza wiąże Keralę z tym samym dystryktem i tą samą miejscową nazwą co linię z Idukki.
Profil terpenowy podajemy jako odczyt z deskryptorów zapachu — opublikowanej analizy dla tej populacji nie ma. Udziału keralskiego materiału w oryginalnej Haze nie potwierdzamy, roku zbioru i nazwiska zbierającego nie znamy, zawartości kannabinoidów nie podajemy, a przypisanie do satywy czytamy jako konwencję katalogową.


Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.