Hawaiian Snow

Hawaiian Snow ma dwa opisy i nie mają one ze sobą nic wspólnego. Hodowca podaje dwoje rodziców, rynek podaje troje — i ani jedno imię się nie powtarza. Różnią się też proporcje, czas kwitnienia i lista nagród. Obie wersje krążą równolegle od lat i żadna strona nie odnosi się do drugiej.

Hawaiian Snow w skrócie

Hodowca i rynek opisują dwie różne rośliny

Strona hodowcy podaje rodowód w dwóch słowach. Sativa hawajska skrzyżowana z odmianą z Laosu.

Zestawienia odmian podają co innego. Wymieniają trzy odmiany hazowe: Hawaiian Haze, Purple Haze i Neville’s Haze.

Krótszy wariant tej samej wersji pomija Purple Haze i zostawia dwa człony. Najczęściej wtedy zostają Hawaiian Haze i Neville’s Haze.

Rozjazd jest tu wyjątkowo głęboki. To nie jest różnica w zapisie jednego członu, tylko dwa różne opisy tej samej rośliny.

Nazwa „Laos” nie pada po stronie rynkowej ani razu. Nazwy „Neville’s Haze” nie ma po stronie hodowcy.

Żadna strona nie odnosi się do drugiej. Nikt też nie tłumaczy, skąd wzięła się druga wersja.

Dwie pule, których nikt nie sprawdzi

Wersja hodowcy wskazuje na dwie odmiany miejscowe. Takie linie nazywa się landrace, czyli dawnymi odmianami ukształtowanymi w jednym regionie bez krzyżowania z innymi.

Pierwsza to materiał hawajski. Mamy go w katalogu pod hasłem Hawaiian.

Druga to materiał z Laosu i tej pozycji w katalogu nie mamy. Nie mają jej też praktycznie żadne zestawienia odmian.

Tu jest chyba sedno sprawy. Wersja rynkowa zamienia dwie nienazwane pule miejscowe na trzy odmiany o rozpoznawalnych nazwach.

Taka zamiana zdarza się w katalogach często. Nazwa znana wypiera nazwę, której nikt nie kojarzy.

To jednak nasz domysł, a nie ustalenie. Równie dobrze mogło być odwrotnie i to hodowca mógł uprościć zapis po latach.

Osiemdziesiąt procent czy sto

Proporcje też się rozjeżdżają i to w sposób łatwy do sprawdzenia.

Hodowca podaje na własnej stronie 80 procent sativy i 20 procent indiki. Liczba jest jednoznaczna i podpisana.

Duże zestawienia odmian piszą natomiast o stu procentach sativy. Odmiana figuruje tam jako czysta sativa bez domieszki.

Te dwa zapisy trudno pogodzić. Przy dwudziestu procentach indiki określenie „czysta sativa” po prostu nie pasuje.

Trzymamy się deklaracji hodowcy. To jedyna liczba, która ma podpis.

Warto przy tym pamiętać, że podział na indikę i sativę opisuje pochodzenie hodowlane rośliny, a nie sposób, w jaki wpływa ona na organizm.

Puchar z 2003 roku i lista, która sama sobie przeczy

Ta odmiana ma wynik, którego nie da się podważyć.

W 2003 roku wygrała amsterdamski konkurs w klasyfikacji ogólnej. Potwierdza to zapis prowadzony niezależnie od hodowcy.

Drugi potwierdzony wynik pochodzi z 2011 roku. Odmiana zajęła wtedy drugie miejsce, choć kategorię zapisano na dwa sposoby.

Reszta listy wygląda gorzej. Strona hodowcy wymienia dziś cztery nagrody, a sklepy powtarzające jego starszy opis wymieniają pięć.

Obie listy podają przy tym różne dane. Strona hodowcy zapisuje drugie miejsce w konkursie Champions Cup w 2007 roku. Starszy opis zapisuje w tym samym miejscu pierwsze miejsce w Spannabis Champions Cup, ale w roku 2010.

Zmienia się więc rok, miejsce i pełna nazwa konkursu. Przy jednej odmianie i jednym źródle wyjściowym.

Dlatego podajemy tylko te dwa wyniki, które udało się potwierdzić poza materiałami hodowcy. Pozostałych nie wymieniamy.

Budowa rośliny i rozjazd liczb

Roślina rośnie wysoko i mocno rozbudowuje boczne gałęzie. Hodowca sam opisuje ją jako bardzo wysoką.

Po zmianie oświetlenia na kwitnienie mocno się wyciąga. Uprawiający opisują to jako główną trudność przy tej linii.

Czas kwitnienia podawany jest jako dwanaście tygodni przez hodowcę i jako 84 dni w starszym opisie. To ta sama liczba zapisana inaczej.

Zestawienia zewnętrzne podają natomiast czternaście tygodni albo dziesięć do dwunastu. Rozstrzał sięga więc czterech tygodni.

Plon deklarowany jest jako do 700 gramów z metra kwadratowego wewnątrz i do 1200 gramów z rośliny na zewnątrz.

Na zewnątrz roślina dojrzewa w ostatnim tygodniu października albo na początku listopada. To bardzo późno jak na europejską jesień.

Zapach: smażona cebula w opisie hodowcy

Opisy woni rozchodzą się równie mocno, co rodowody.

Hodowca opisuje ją jako mieszankę bardzo złożoną. Wymienia metaliczne nuty sativy, przyprawy i wyraźny zapach smażonej cebuli.

Ten ostatni składnik jest w opisach odmian rzadkością. Nie powtarza go praktycznie nikt.

Starszy opis tej samej hodowli mówi o czymś łagodniejszym. Wymienia haze z nutami cytryny, sosny, kadzidła i przypraw.

Zestawienia zewnętrzne idą jeszcze dalej w stronę słodyczy. Piszą o tropikalnej sośnie z cytrusowym akcentem, ananasie i mango.

Rdzeń wspólny to nuta cytrusowa i żywiczna. Wszystko poza nim zależy od tego, kto pisał.

Oznaczenia terpenowego dla tej odmiany nie znaleźliśmy. Wszystkie powyższe opisy są sensoryczne.

Co raportują użytkownicy

To, co niżej, nie jest naszą oceną odmiany. To zestawienie relacji zebranych poza naszą redakcją.

W jednym zbiorze padły trzy określenia. Energię wskazało 42 procent osób, kreatywność 33 procent, a skupienie 25 procent.

Zbiór liczył trzydzieści kilka relacji, więc kolejność potrafi się zmienić po kilkunastu nowych wpisach.

Inne opisy przeczą trzeciemu z tych określeń. Mówią o rozproszeniu, a jedna relacja odradza zajęcia wymagające skupienia.

Skupienie i rozproszenie to odczucia wykluczające się. Ta sama odmiana bywa więc opisywana w dwie przeciwne strony.

Nie ma badań klinicznych, które by to rozstrzygały. Relacje pochodzą od osób, które same je zgłosiły, a reakcje bywają indywidualne.

Działania niepożądane i ryzyka

Ta sama grupa opisuje też odczucia nieprzyjemne.

Przy tej linii na pierwsze miejsce wybija się niepokój. Wymieniany jest częściej niż przy odmianach o przewadze indiki.

Dalej idą suchość w ustach i suchość oczu. Te dwa wracają praktycznie przy każdej odmianie.

Warto zestawić to z poprzednią sekcją. Ta sama roślina bywa opisywana jako energetyzująca i jako wywołująca niepokój.

Konopie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Osobną grupą ryzyka są osoby poniżej 25. roku życia, u których mózg wciąż się rozwija — literatura wskazuje w tej grupie wyższe ryzyko następstw psychicznych. Znaczenie mają również interakcje z przyjmowanymi lekami.

Miejsce w rodzinie hazowej

Ta linia stoi na styku dwóch rodzin nazewniczych, które w katalogu opisujemy osobno.

Pierwsza to rodzina hawajska, w której człon nazwy wskazuje miejsce pochodzenia materiału.

Druga to rodzina hazowa, do której należą Super Silver Haze i Amnesia Haze.

Człon „Snow” nie wskazuje natomiast ani miejsca, ani rodowodu. Opisuje wygląd rośliny i w tej rodzinie nazw wraca regularnie.

Nota redakcyjna

Rodowodu tej odmiany nie da się dziś rozstrzygnąć. Podajemy obie wersje, bo pochodzą z różnych źródeł i nie mają wspólnego składnika.

Domysł, że wersja rynkowa zastąpiła nienazwane pule miejscowe odmianami o znanych nazwach, jest naszym wnioskiem. Nikt tego nie potwierdził.

Z listy nagród podajemy wyłącznie dwie pozycje potwierdzone poza materiałami hodowcy. Pozostałych czterech nie potwierdziliśmy, a dwie z nich zapisane są sprzecznie w dwóch wersjach opisu tej samej hodowli.

Deklaracje udziału sativy, czasu kwitnienia i plonu są rozbieżne, więc podajemy zakresy i wskazujemy, kto podaje którą liczbę.

Terpenu wiodącego nie podajemy, bo nie znaleźliśmy żadnego oznaczenia laboratoryjnego. Opisy zapachu pochodzą wyłącznie z relacji sensorycznych.

Opisy odczuć pochodzą z relacji zebranych poza naszą redakcją. Podajemy je jako materiał informacyjny, a nie jako ustalenie ani zalecenie.