Snow White

Snow White jest w konopnym nazewnictwie wyjątkiem od dwóch reguł naraz. Człon zimowy zwykle niczego nie dziedziczy — tutaj dziedziczy. Nazwy zwykle są wymyślone — ta jest zacytowana z baśni w całości, razem z rodzajnikiem znaczeniowym.

Snow White w skrócie

Rzadki przypadek, w którym mroźny człon coś znaczy

W tym katalogu opisujemy zimowe człony nazw jako ozdobę. Snow, Ice, Frosted i White bywają doklejane do dowolnej pozycji. Wspólnego przodka zwykle za nimi nie ma.

Ta odmiana jest jednym z nielicznych wyjątków. Hodowca podaje w rodowodzie White Widow wprost, i to jako pierwszy człon.

Reklama

Wyjątek jest wart odnotowania, bo zmienia sposób czytania całej grupy. Nie da się z góry założyć, że mroźna nazwa jest pusta. Trzeba sprawdzić każdą osobno.

Nie działa to jednak w drugą stronę. Obecność członu nie dowodzi pokrewieństwa, a jego brak niczego nie wyklucza.

Ojciec, po którym widać budowę

Drugim rodzicem jest Northern Lights, klasyk o wyraźnej przewadze indiki.

Opis hodowcy mówi o kilku latach stabilizowania obu linii. Efektem miał być jeden wybrany fenotyp, czyli konkretny wygląd rośliny wyrosłej z nasiona. Z jednej partii nasion potrafią wyrosnąć rośliny wyraźnie różne, więc taki wybór jest zwykłą pracą hodowlaną.

Skutek widać w budowie. Rośliny są niższe i bardziej krępe niż u rodzicielskiej White Widow. Podawana wysokość to 60–90 cm, a kwitnienie 8–10 tygodni.

Deklarowany plon mieści się w przedziale 400–500 g z metra kwadratowego. Zbiór z uprawy zewnętrznej przypada na październik.

Nazwa zacytowana z baśni

Snow White to po prostu Śnieżka. Baśń o niej wydali bracia Grimm w 1812 roku, a rozsławił film rysunkowy z 1937 roku.

W konopnym nazewnictwie taki zabieg jest rzadszy, niż się wydaje. Nazwy zwykle są zbitkami albo przekształceniami. Tutaj wzięto gotowy tytuł bez żadnej zmiany.

Wybór jest przy tym trafny podwójnie. Pierwszy człon pasuje do zimowej konwencji, a całość odsyła do bieli z samej baśni.

Za tę trafność płaci się jednak wysoko. Nazwa zlewa się z baśnią, z filmem i z dziesiątkami wyrobów. Ten sam kłopot opisujemy przy odmianie Ice, której nazwa również jest zwykłym wyrazem.

Dwie karty, dwie proporcje

Deklarowany udział indiki nie jest jednakowy w różnych miejscach.

Część opisów podaje 60/40. Inne mówią o 65/35. Różnica wygląda na drobiazg, ale przebiega dokładnie przez granicę, przy której odmianę zalicza się do jednej albo do drugiej grupy.

Hodowca nie rozstrzyga tego liczbą na własnej karcie. Pisze o przewadze indiki i na tym poprzestaje.

Dlatego nie podajemy tu jednej proporcji. Przy takim rozrzucie każda wybrana liczba byłaby wyborem redakcji, a nie deklaracją.

Zapach: ziemia, słodycz i cytrus

Opisy zapachu powtarzają trzy nuty. Są to ziemistość, słodycz i akcent cytrusowy.

Układ ten jest typowy dla obu linii rodzicielskich. Ziemistość idzie zwykle od strony indyckiej, a cytrus od strony White Widow.

Żadne oznaczenie terpenowe nie zostało przy tej nazwie ogłoszone. Terpeny to związki zapachowe roślin, a bez oznaczenia nie wiadomo, który z nich prowadzi. Zostają więc same opisy słowne.

Czego przy tej nazwie nie znaleźliśmy

Wyróżnień konkursowych nie ma w dostępnych wykazach zwycięzców. Nazwa nie pada w nich ani razu.

Nie ma też roku wypuszczenia linii. Hodowca podaje sam opis pracy, bez daty.

Osobnym brakiem jest zbiór relacji użytkowników. Jest ich za mało, by streścić je uczciwie, więc tego nie robimy.

Nota redakcyjna

Rodowód podajemy za opisem hodowcy. Nie ma przy nim dokumentacji krzyżowania ani daty.

Proporcji indiki do sativy nie podajemy jedną liczbą, bo karty różnią się między sobą. Podajemy oba krążące zapisy.

Odnotowujemy przy okazji własne zastrzeżenie. W innych naszych tekstach ta nazwa bywa przywoływana jako przykład członu bez pokrewieństwa. Opis hodowcy temu przeczy i to jego wersję uznajemy tutaj za wiążącą.

Wyróżnień nie przypisujemy. Brak wpisu w archiwum nie dowodzi, że nagrody nie było — dowodzi, że nie da się jej sprawdzić.