Lebanese to kultywar haszyszowy, co znaczy, że wszystko w tej roślinie podporządkowano jednej cesze: żywicy. Kwiatostanów nie zbierano tu po to, by je palić, a po to, by zdjąć z nich wydzielinę — i przez pokolenia wybierano osobniki, które oddawały jej najwięcej i najłatwiej. Profil to cedr i sosna z haszyszową przyprawą i słodyczą, pokrój zwarty, z krótkimi odstępami między węzłami. Najciekawsze jest jednak to, że linia nazwana przez zbieracza czystą indicą wydaje regularnie fenotyp satywowy — i on sam to zapisuje.
Cedr, sosna i haszyszowa przyprawa
Profil zapisany przez zbieraczy jest wyraźnie iglasty i wytrawny, bez warstwy owocowej. Cedr to w słowniku deskryptorów ton suchy, drzewny i lekko ołówkowy, z pyłkową goryczką; sosna jest od niego jaśniejsza i żywiczniejsza, bliższa świeżo przełamanej igle.
Dwie nuty iglaste obok siebie dają profil o wąskim zakresie, ale dużej intensywności. Nie ma tu kontrapunktu w rodzaju cytrusa ani kwiatu, który by ten zestaw rozjaśnił — jest tylko przyprawa i słodycz, oba tony ciemne.
„Haszyszowa przyprawa” zasługuje na osobne zdanie, bo nie jest deskryptorem rośliny, a produktu. Oznacza woń gęstej, dojrzałej żywicy: korzenną, lekko przypaloną, z nutą skóry i suszonych owoców. Zbieracz opisuje więc to, pod co ta roślina była wybierana. Słodycz zamyka zestaw od spodu i jest najsłabiej opisana — źródła nie precyzują, czy jest karmelowa, miodowa czy owocowa, więc nie dopisujemy odcienia.
Terpeny: cedr i sosna wskazują pinen, analizy nie ma
Analizy chromatograficznej dla tej linii nie znaleźliśmy. To, co da się o terpenach powiedzieć, jest odczytem z deskryptorów zapachu — i tak to oznaczamy.
Cedr i sosna wskazywałyby pinen, przyprawa kariofilen, a wytrawny, chmielowy ogon humulen. Zestaw jest czytelny, ale pozostaje hipotezą: jedna nuta bywa wypadkową kilku związków naraz, a przy linii bez pomiaru nie da się sprawdzić, które w niej przewodzą. Deskryptor cedrowy pojawia się też w zapisie linii greckiej z naszego katalogu — to zbieżność słownictwa, nie pokrewieństwa.
Żywica była kryterium selekcji, nie wygląd kwiatu
Ta jedna okoliczność zmienia sens całego opisu. Cechy, które zbieracze w takim materiale wyróżniali przez pokolenia, dotyczyły wydajności żywicznej i łatwości obróbki, a nie wielkości ani barwy kwiatostanu.
Wydzielina pochodzi z trichomów — włosków gruczołowych na przykwiatkach i listkach przykwiatostanowych. Przy selekcji pod żywicę odsiewaną kryterium jest ich gęstość oraz to, jak łatwo główki odrywają się od szypułek. Rośliny wybierane tak przez dziesiątki pokoleń mają wydzielinę obfitą, a kwiatostany raczej zwarte niż luźne: zwarta forma utrzymuje więcej powierzchni gruczołowej w mniejszej objętości.
Liczbowej oceny tej obfitości źródła nie podają i nie dopisujemy jej; nie ma też opisu barwy ani konsystencji wydzieliny. Szerszy obraz tradycji, pod którą tę populację prowadzono, zebraliśmy przy historii haszyszu.
Dwa fenotypy w linii nazwanej czystą indicą
Sprzeczność nie wymaga dwóch katalogów — siedzi w środku jednego opisu. Zbieracz nazywa tę linię czystą indicą, a kilka linijek dalej wylicza dwa fenotypy: pierwszy niski i zwarty, z przewagą indiki, drugi długi i rozciągnięty, z przewagą satywy.
To jest materiał o roślinie, nie o etykiecie. Jeśli w populacji regularnie wychodzi forma satywowa, nazwanie całości czystą indicą jest opisem większości, a nie opisem zbioru. Druga klasyfikacja, którą prowadzi inny zbieracz pod tą samą nazwą — satywa — nie musi więc być pomyłką: może opisywać inną część tej samej puli albo zbiór, w którym przewagę miała forma druga.
Wniosek jest praktyczny: z jednej paczki wyjdą rośliny różniące się sylwetką i długością cyklu, a nie jeden powtarzalny wzorzec — zjawisko rozkładamy przy roślinach z jednej paczki nasion. Dlaczego podział na indicę i satywę zawodzi przy takim materiale, rozbieramy przy różnicach między typami konopi. W naszym katalogu ta pozycja trafia dlatego do hybryd — nie dlatego, że jest krzyżówką, lecz dlatego, że źródła nie dają zgodnej dominacji.
Krótkie międzywęźla, wczesne dojrzewanie, czerwone wybarwienie
Pokrój formy dominującej opisywany jest jako zwarty, z krótkimi odstępami między węzłami. Krótkie międzywęźla oznaczają, że kwiatostany wyrastają blisko siebie i zlewają się w ciągłe odcinki wzdłuż pędu — stąd wrażenie rośliny gęstej i niskiej.
Wczesne dojrzewanie podajemy jako cechę linii, bez przeliczania na tygodnie, bo liczby zbieracze nie podają. Dla populacji z tej szerokości geograficznej krótki cykl jest spójny: dzień skraca się tam wyraźnie, więc rośliny reagują na mocny sygnał.
Trzecia cecha jest widoczna. W niskich temperaturach rośliny tej linii wybarwiają się na czerwono — barwa pochodzi z antocyjanów, które ujawniają się przy chłodzie i tylko w części osobników, co opisujemy przy kolorowych odmianach konopi. Szerokości listków i oceny rozgałęzienia żadne źródło nie podaje.
Co raportują użytkownicy
Poniższe pochodzi od innych — z opisu zbieraczy i z relacji gromadzonych poza naszą redakcją.
Powtarzają się określenia mówiące o wyciszeniu, rozluźnieniu i ciężkości. Przy drugim, satywowym fenotypie relacje bywają odmienne — co jest spójne z tym, co o niejednorodności tej populacji mówią sami zbieracze.
Zgłoszenia są samodzielne, bez doboru grupy i bez kontroli, co dana osoba miała w ręku. Reakcje są indywidualne, a badań klinicznych dla populacji miejscowych nie prowadzono.
Dolina Bekaa, 34°N i dlaczego ta liczba nic nie dowodzi
Zbieracze podają 34°N i ta liczba się broni. Liban rozciąga się mniej więcej od 33,05°N do 34,69°N, a dolina Bekaa zajmuje pas między 33,6°N i 34,3°N — trzydziesty czwarty stopień przebiega przez jej środek. Nazwa doliny jest przy tym w jednej z baz zapisana błędnie jako „Beeka”; poprawnie Bekaa albo Beqaa.
Ta sama szerokość stoi w metryce linii syryjskiej i bywa czytana jako przesłanka pokrewieństwa. Nie jest. Trzydziesty czwarty równoleżnik przebiega przez Antylibanon, czyli pasmo graniczne, a Bekaa leży pomiędzy pasmem Libanu i Antylibanonem. Mówimy więc o dwóch stronach jednej bariery górskiej — zbieżność liczby wynika z geometrii, a nie ze wspólnego pochodzenia materiału.
Nota redakcyjna
Pewne jest, że dwóch zbieraczy klasyfikuje ten materiał przeciwnie, a jeden z nich opisuje w nim dwa fenotypy o różnej dominacji. Nie rozstrzygamy tego sporu i nie wybieramy wersji: przy populacji z dwiema formami pytanie „indica czy satywa” nie ma jednej odpowiedzi.
Nie jest pewne, kto i kiedy wykonał pierwotny zbiór, ile fenotypów wyróżnia się poza dwoma opisanymi, ile tygodni liczy to „wczesne” dojrzewanie ani jak obfita jest żywica. Terpenów nie mierzono.
Nie podajemy plonów, wysokości roślin ani ocen mocy. Nie przepisujemy uwagi zbieraczy o wpływie momentu zbioru na charakter działania: to instrukcja postępowania, nie opis rośliny. Zawartości substancji czynnych nie podajemy.


Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.